Het horlogemerk Festina heeft eindelijk een waardig opvolger gekregen. Hoewel Festina nog steeds actief is in de wielersport, sponsort het Spaanse bedrijf geen ploeg meer. Het Deense Christina London heet die rol nu overgenomen. Saillant is dat Festina ooit stopte door de negatieve publiciteit van de dopingaffaire met Richard Virenque en co. Christina Watches begint juist een ploeg met één van de bekendste 'valsspelers' van de wielerwereld: Michael Rasmussen. En de Deense klimgeit is bij de tijd. Want bij Christina heeft hij ook een eigen horloge uitgebracht. Er is een mannen- en een vrouwenvariant. Ze kosten allebei 399 euro. Belangrijk onderdeel van het ontwerp is natuurlijk het Tourgeel dat Rasmussen nooit binnenhaalde. Aan de zijkant het profiel van de etappe naar de Col d'Aubisque die de Deen won in het geel in 2007. Overigens zal Rasmussen het sieraad op de fiets nooit dragen. Daarvoor is het veel te zwaar.

--> Linkeballen

Ploegenpresentaties zijn voor wielerjournalisten altijd de krenten in de pap. Tafi raakt niet uitgepraat over de presentatie van de Rabobank die hij ooit een keer mocht meemaken. De dikste tournedos was voor hem en er verdwenen twee flessen wijn. Om één uur 's middags. Leopard-Trek pakte het ook goed aan begin deze maand met een duizendkoppig publiek ergens in Luxemburg. De Zwitserse ploeg BMC, naar het gelijknamige fietsenmerk en gefinancierd door de rijke Zwitser Andy Rihs, deed het heel anders. Niks giltter en glamour. De ploegenpresentatie van het team van oud-wereldkampioen Cadel Evans, Alessandro Ballan, Karsten Kroon en Taylor Phinney (let op die man!) was in een middelmatig hotel ergens aan een snelweg in Spanje. Check die vloerbedekking! Tafi was hier graag bij geweest.

--> Linkeballen

Més que un club. Meer dan een club. Dat is FC Barcelona zeker. Het is een commercieel product. Jarenlang speelden de Catalanen zonder sponsor, wereldwijd werd dit gerespecteerd. Maar ook de club zwichtte. Unicef werd de allereerste reclame ooit op het shirt. Een goed doel waar ze zelf aan betaalden, dus nog steeds geen betalende sponsor op het ‘Blaugrana’. Maar nu zijn er plannen voor een nieuwe sponsor, namelijk de 'Qatar Foundation’. Het lijkt een eerste teken van de vercommercialisering bij FC Barcelona. Maar niets is minder waar. Een rondleiding in het museum en stadion (The Camp Nou Experience) leert dat de club al jaren één groot commercieel product is. Kosten museum plus rondleiding: 20 euro. Dat valt op zich nog mee, maar wat krijg je ervoor terug? Zeker, mooie memorabilia in het museum. De bal waarmee Ronald Koeman FC Barcelona in 1992 naar de Europa Cup 1 schoot, de Gouden Bal van Messi: gewoon te bezichtigen. Maar wil je op de foto met één van je helden? Dat gaat niet lukken. Het kan wel, maar het wordt een nepfoto, met een voorgeprogrammeerde Messi, Xavi of wie dan ook. Wil je de foto hebben? Dat kost geld. Gelukkig kun je wel met de kampioensbeker op de foto. Je mag ‘m zelfs in de lucht houden! Oja, wil je de foto hebben? Dat kost je 17 euro. Natuurlijk, daarna mag je een kijkje nemen in de kleedkamers, en de tribunes. Indrukwekkend is het zeker. Nadat alles denk je het stadion uit te stappen, maar de route is zo uitgestippeld dat je midden in FC Bótiga komt. Juist de afsluiting is een prachtig marketingproduct. De merchandisewinkel. Koop hier nog snel een shirt van je favoriet. David Villa. Of Leo Messi. Is maar 90 euro. Het kan allemaal bij FC Barcelona. Més que un club.

--> Linkeballen

Het laatste boek waarin de 'Drie van Milaan' in voorkwamen, werd geschreven door Emile Schelvis en dateert alweer uit 1994. Tijd dat iemand het met een frisse blik over zou doen. Iemand die Marco van Basten, Ruud Gullit en Frank Rijkaard niet van heel dichtbij heeft meegemaakt. Jan-Cees Butter werd geboren in 1981  en mocht niet eens opblijven voor Studio Italia op zondagavond. Dat is meteen het grootste nadeel van Het Perfecte Elftal. Butter schrijft namelijk wel alsof hij erbij was. Het is een grote monoloog van een liefhebber van AC Milan, waar journalistieke principes overboord gegooid zijn. Er worden grote woorden gebruikt. Maar wie zegt dat het allemaal ook echt zo gebeurd is? Van Basten, Gullit en Rijkaard zelf niet, zij werkten niet mee. Fabio Capello en Arrigo Sacchi, als trainers verantwoordelijk voor het succes, wel. Maar zij worden bijna niet geciteerd in het verhaal. Dat zou het boek levendiger en aannemelijker hebben gemaakt. Ondanks de stijl is het verhaal wel het lezen waard. Het is ongelooflijk hoe Silvio Berlusconi met de hulp van Sacchi en Capello Milan omtoverde tot een wereldteam, met Van Basten, Gullit en Rijkaard als de grote sterren. Dat nodigt uit tot nog meer leesvoer. Misschien dat De Voetbalgoden van Italië van Schelvis nog bij De Slegte ligt.

--> Linkeballen