NIEUWS


Het Linkerrijtje

Ronaldo, je haat 'm of je haat 'm. Die maniertjes, die huilkop, dat ego. Bovendien is zijn lichaam iets om jaloers op te worden, net als zijn voetbalkwaliteiten overigens. Maar sympathiek is niet echt een woord dat vaak in een zin met Ronaldo gebruikt wordt. Of het moet zijn: Ronaldo, als een van de beste voetballers van de wereld de grootste concurrent van de sympathieke Lionel Messi. Kortom, de meeste mensen vinden hem net als wij een lul. Een ideale posterboy om dartpijltjes naar te gooien.

Totdat we de film Ronaldo zagen, want sindsdien houden we van hem. Weten we dat zijn huilbuien door zijn emotionele moeder komen, dat hij op en top prof is en dat hij voor zijn zoontje zorgt zoals zijn alcoholistische vader dat nooit gedaan heeft.

Ronaldo, gemaakt door dezelfde producer als de documentaires Senna en Amy, geeft een inkijkje in het leven van de Portugese superster. En natuurlijk is de film ook gemaakt om de voetballer populairder te maken, maar de documentaire komt oprecht over. Zijn zelfgekozen een-ouderschap komt ruim aan bod en hij legt uit waarom hij ervoor gekozen heeft om in de media niet te vertellen wie de moeder van het ventje is. Hij is niet te beroerd om te zeggen dat hij veel heeft gehuild toen hij als twaalfjarige bij Sporting Lissabon ging voetballen, ver weg van zijn familie op het eiland Madeira. Maar Ronaldo schept ook op tegen zijn zoontje over de peperdure wagens die hij in zijn garage verzameld heeft. Tuurlijk wordt er ook klef gedaan, vooral door zijn manager, maar die heeft hem dan ook al veel geld opgeleverd.  Ronaldo heeft hem onlangs een privé-eiland cadeau gedaan.

Het ontroerendste moment is aan het einde van de film. Ronaldo is met zijn zoontje naar de uitreiking van de gouden bal (die hij won) en Messi komt de kamer binnen. De Argentijn loopt op het jongetje af en zegt hem liefdevol gedag (Messi en Ronaldo hebben dus helemaal geen ruzie ofzo). Ronaldo's zoontje durft niks terug te zeggen. Verlegen als hij is, kruipt hij weer tegen zijn vader aan.

Ronaldo, een must see voor voetballiefhebbers, vooral voor degene die Ronaldo intens haten. Vier balletjes.

--> Linkeballen

Schrijvers in Het Linkerrijtje  op 25 nov om 12:12 | Reageer
Binnenkort komt The Program uit in Nederland (Het is koers organiseert zondag een voorpremière), de film over de strijd tussen de Amerikaanse apotheker Armstrong en de journalist David Walsh, die durfde uit te spreken wat we allemaal niet wilden denken: Lance is aan de dope.

De hele wielerwereld is benieuwd hoe de Engelse regisseur Stephen Frears het verhaal naar het witte doek heeft vertaald. De film brengt namelijk niks nieuws, het is gebaseerd op het boek van Walsh, Mijn jacht op Lance Armstrong. We hebben de Kuchende Man ingeschakeld voor een illegale voorvertoning ergens in camper langs de A2, maar op het net was alleen een Italiaans nagesynchroniseerde versie te vinden. Is misschien voor Thomas Dekker leuk? Die heeft overigens ook een rolletje in de film, helaas niet als zichzelf.

Wij moeten een recensie schuldig blijven, maar als je kijkt naar de trailers en kritieken uit Engeland, dan is The Program zeker het kijken waard. Al was het alleen maar omdat hoofdrolspeler Ben Foster zo akelig veel op Armstrong lijkt.

--> Linkeballen

Zaaf in Het Linkerrijtje  op 10 nov om 21:13 | Reageer
Stel je voor, onze twitterking Dex Elmont wordt samen met zijn broer Guillaume onder hoede genomen door een eenzame steenrijke zonderlinge man die graag de nieuwe Cor van der Geest wil worden. Maar de zelfverklaard coach heeft geen verstand van judo en is eigenlijk alleen uit op erkenning van zijn oude moedertje. Bovendien is de rijkaard niet voor niets eenzaam: hij kiest ervoor om een judoteam te sponsoren omdat hij stiekem helemaal weg is van gespierde mannenlijven. Tel daarbij op succes, drank, drugs, verlies en een onverwacht dramatisch einde en je hebt een prachtig filmscript nietwaar?

Helemaal als de eenzame steenrijke homoseksuele zonderlinge man John E. du Pont is, erfgenaam van de Du Pont-familie, de oprichters van het immense chemische bedrijf DuPont. Vervang de gebroeders Elmont voor Mark en Dave Schultz, Olympische worstelaars, de Amerikaanse equivalent van judo en je hebt een potentiële Oscarwinnaar te pakken.

De film Foxcatcher is gebaseerd op het tragische verhaal van Du Pont en de gebroeders Schultz, allebei winnaars van Olympisch goud. De comedy-acteur Steve Carell (rechts op de foto) schittert onherkenbaar als een wereldvreemde John 'Eagle' du Punt, terwijl Channing Tatum (links op de foto) en Mark Ruffalo uitblinken als de worstelaars Mark en Dave.

De engerd Du Pont leeft afgezonderd op het gigantische Foxcatcher landgoed en hij wil zijn gekregen geld besteden om Mark Schultz Olympisch kampioen worstelen in Seoul 1988 te maken. De makkelijk beïnvloedbare Mark gaat snel overstag, maar zijn coach en broer Dave wil niet verhuizen met zijn gezin. Zijn jongere broer kan echter moeilijk met de druk omgaan en hij mist zijn vertrouwde omgeving. Als het bijna fout gaat weet Du Pont Dave toch te overtuigen om vlak voor de Spelen naar de ranch te komen. Het gaat echter helemaal anders dan de rijkaard gedroomd had en uiteindelijk loopt het - zoals het in een goede film betaamd - met niemand goed af.

**** sterretjes voor Foxcatcher: een sportfilm zoals er weinig andere zijn. Verwacht geen flitsend camerawerk of snelle montages. Foxcatcher wordt gedragen door de ongemakkelijke stilte die je bij een gestoorde dwaas als John du Pont verwacht. De film - gemaakt door de regisseur van Moneyball - neemt je in een houdgreep en laat je tot de laatste moment niet meer met rust. De film gaat over een paar weken in première in Nederland.

--> Linkeballen

Zaaf in Het Linkerrijtje  op 28 jan om 15:55 | Reageer
Er is geen sport waarin een prachtige overwinning zo snel opgevolgd kan worden door een pijnlijke nederlaag als wielrennen. Het continue gevaar voor een hongerklop, een waaier, een valpartij of een positieve dopingtest maken van een vlakke overgangsetappe zelfs al een urenlange spannende queeste door Frankrijk.

Wielrennen is een sport van verliezers, want van een peloton van tweehonderd man kan er maar eentje winnen. Je hebt gewone verliezers als bijvoorbeeld Bram Tankink. Hij heeft een vlotte babbel en eindigt de Tour de France niet zelden bij de eerste vijftig. Maar je hebt ook verliezers als Matteo Gavazzi, een groot Italiaans talent die zijn carrière verwoest zag worden door een verslaving aan cocaïne. Of David Clinger, een Amerikaan die op een bepaald moment zijn gezicht helemaal vol liet tatoeëren met Maoritekeningen. Of Jean Nuttli, een Zwitser met de aanleg van obesitas die alleen maar tegen de klok wilde rijden. Of Ivan Gotti, twee keer winnaar van de Giro die nu vertegenwoordiger is van Kinder Suprise.

De talentvolle Frank Heinen portretteerde onalledaagse verliezers voor de website Het is koers en bundelde de beste verhalen op ouderwets papier tot een must voor liefhebbers van de betere losers. Verliezers die de anekdotekaartenbak van Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot hopelijk nooit zullen halen.

Enig kritiekpuntje: Heinen gebruikt iets te vaak de denigrerende vocabulaire van De Mart. Want mindere wielerploegen zijn niet klein, maar piepklein (uitspreken met een hoog stemmetje) of minuscule. Om in een kleine ploeg te rijden moet je echter wel kunnen fietsen. Doe maar eens mee aan de trimmerskoers op Sloten op zaterdagmiddag, dan piep je wel anders.

PS: Voor wielerfans die na de Tour in een zwart gat zijn gevallen wordt aangeraden het boek pas tijdens de Vuelta te gaan lezen. De combinatie van zoveel dopingpakkers, drugsverslaafden en zelfmoorden zou zonder een sprintzege van Marcel Kittel, een chasse patat van Michal Kwiatkowski of een demarrage van Vicenzo Nibali kan fatale gevolgen hebben.

--> Linkeballen

Zaaf in Het Linkerrijtje  op 28 jul om 12:23 | Reageer
Een voetballer is waarschijnlijk het bekendste en meest succesvolle exportproduct van Brazilië. Ook in Nederland had je er de laatste vijftig jaar een paar rond lopen. En niet de minste hoor. Romario en Ronaldo maakten hun land wereldkampioen. De Nederlandse journalist Daan Dekker probeerde de oud-spelers van PSV te spreken voor zijn boek De Brazilianen, het verhaal van onze Braziliaanse voetballers.

Een onmogelijke zaak natuurlijk, de twee zijn nog steeds een wereldster. De kans is net groter dat je de Postcodeloterij wint (overigens geen reden om mee te doen aan die nepperij), dan dat je Ronaldo of Romario kan interviewen. Sneu voor Dekker dat hij zoveel moeite moest doen voor niks, maar de zoektocht naar de twee is al een verhaal op zich en tekenend voor de Braziliaanse mentaliteit.  Dekker had het namelijk niet altijd even makkelijk. Want ook een middelmatige speler als Douglas laat Dekker zweten door constant te weigeren zijn verblijfplaats in Brazilië door te geven, zodat de twee elkaar daar kunnen ontmoeten. Want nodig je iemand uit voor een feestje, maar krijg je geen adres, dan ben je niet welkom, leerde Dekker tijdens het schrijven van zijn boek.

De beste verhalen gaan over 'onbekende' Brazilianen. Joao Carlos Wisnesky speelde een seizoen bij Telstar, voordat hij radicaliseerde en met de guerrilla de jungle in vluchtte om te vechten tegen het dictatoriale bewind. Waarom mislukte wereldkampioen Marcio Santos bij Ajax? (omdat Van Gaal niet met vedettes om kan gaan) en wat doet Leonardo 2 nu? Rijdt hij in een taxi?

Na elk hoofdstuk raak je meer in Braziliaanse sferen. Helemaal als je het boek leest met teenslippers aan de voet en een caipirinha in de hand: ideaal voer voor deze zomer dus.

--> Linkeballen

Schrijvers in Het Linkerrijtje  op 28 mei om 12:07 | Reageer
Retro wielershirts, je hebt ze inmiddels in veel verschillende soorten en maten. Van neppers uit China (Aliexpress!) tot tricots waar je eerst de Lotto voor moet winnen om ze te kunnen aanschaffen (Rapha). Maar met humor waren we ze nog niet tegen gekomen. Zie hier, de collectie van het Noord-Hollandse Retro Cycling Shirts, dat terugkijkt met een knipoog. Zoals Really Champion, een ode aan de Tourwinst van Joop Zoetemelk bij Raleigh. Of Madness Mont Ventoux 1967, dat verwijst naar de dood van Peugeotcoureur Tom Simpson. Of Cannibale Hardcore, een verwijzing naar de veelvraat Eddy Merckx in de tijd dat hij voor Molteni (Arcore) reed. Bestseller is Il Pirata, het tenue ter ere van Marco Pantani. Ook leuk voor deze zomer, het speciale Oranjeshirt met achterop nummer 14. Mooi detail, in de kraag van elk tricot staat de naam gedrukt van de (wieler)held die geëerd wordt. En op het Oranjeshirt kan het natuurlijk niemand anders zijn dan Johan. Om bij RCS een shirt te bestellen hoef je overigens geen bank te beroven. Ze kosten 49 euro per stuk.

--> Linkeballen

Zaaf in Het Linkerrijtje  op 23 mei om 15:00 | Reageer

"Scheiss berge!", zegt Marcel Kittel als hij een bergetappe erop heeft zitten tijdens de Tour van 2013. De sprintkoning van Argos-Shimano is een van de hoofdrolspelers van de documentaire Nieuwe Helden van Dirk Jan Roeleven. Hij volgde drie weken lang de Nederlandse ploeg tijdens het grootste wielerevenement van de wereld. Eerst met doel om te laten zien hoe je schoon moet wielrennen, uiteindelijk wordt het gewoon een heldenepos met Kittel, Tom Veelers en John Degenkolb in de hoofdrol. Kittel wint vier etappes, Veelers wordt door Mark Cavendish van zijn fiets gereden en Degenkolb is de clown van het stel. Want behalve een heldenepos is Nieuwe Helden ook een comedy, want ook al voelt Degenkolb zich een huursoldaat die anderen pijn moet doen, de sfeer zit er goed in. Helemaal als diezelfde Cavendish belachelijk gemaakt kan worden. Of Marcel Kittel, met zijn mooie haartjes. Tijdens het knippen door een Franse kapster ("Doe je ook nog andere dingen dan de Tour de France rijden?") wordt hij toegezongen door zijn ploeggenoten: "Du hast die haare schön!", naar de prachtige carnavalshit van  Tim Toupet. Dat nummer zit gegarandeerd in je hoofd. Gaat dat zien in uw plaatselijke bioscoop of filmhuis!

--> Linkeballen

Zaaf in Het Linkerrijtje  op 29 apr om 10:37 | Reageer
"Dat geleuter over Wie is de Mol".. Harm Schimmelkwartier steekt zijn mening over dit succesprogramma niet onder stoelen of banken. " Kijk.. ik eet worst en drink bier... en een viriliteit die ik nog aan de dag leg.. hahahaaaa."

Kijk, zomaar een foto met bijschrift van de website Alles stinkt naar vis, een pareltje voor liefhebbers van het genre Hans Teeuwen, Nico Dijkshoorn, Kakhiel en het onbekende Kwartet de drie kwade dichters, overgoten met een vleugje Amsterdam en een flinke scheut Telstar.

Volwassen vrienden, waarbij we Henki herkennen als Michiel Blijboom, sterverslaggever van onder andere Panorama, hebben hun enerverende leven langs de voetbalvelden en in Amsterdamse bruine kroegen op de spreekwoordelijke gevoelige plaat vastgelegd en voorzien van droogkomisch commentaar.

Oké, nog eentje dan.

"Puur traditie", vertelt de heer Krombacher over zijn vier dagen durende nieuwjaarsborrel. "En mocht die meteorietenregen nu daadwerkelijk komen heren, dan heb ik deze dag alvast in mijn mik zitten."

--> Linkeballen

Schrijvers in Het Linkerrijtje  op 24 jan om 10:38 | Reageer
Een film over sport is eigenlijk onmogelijk. Echte emotie, echte actie en echte dialogen laten zich niet vastleggen door acteurs. Verhalen achter de sporters wel, daarom zijn Invictus (over de Zuid-Afrikaanse wereldtitel rugby in 1995) of The Damned United (over voetbaltrainer Brian Clough) mooie films. In Rush wordt de emotie, actie, dialogen en het verhaal echter zo goed met elkaar gecombineerd dat de film over de wereldtitelstrijd in de formule 1 in 1976 met recht de beste sportfilm ooit genoemd kan worden.

Om even de Jeugd van Tegenwoordig te citeren: 'Twee gezichten, een formule, net als Lauda en Niki'. De Oostenrijker Niki Lauda crashte zo zwaar op de Nurnburgring in 1976 dat uit zijn dijbeen een nieuw hoofd geboetseerd moest worden. Daardoor leek het erop dat zijn aartsrivaal James Hunt, een drinkende en rokende rokkenjager, er met de wereldtitel vandoor zou gaan. Een van de mooiste titanenstrijden uit de geschiedenis van het autoracen. Want Lauda en Hunt waren tegenpolen. De uber-professionele Oostenrijker versus de lang-leve-de-lol vierende Engelsman. Waar Lauda al aan het testen was voor de volgende race, pakte Hunt nog even de pitspoes. Of twee. Om een spoileralert te voorkomen, die zitten er al genoeg in de film, gaan we niet helemaal uitweiden over het verhaal. Maar dat hoeft ook niet: dit is nu eenmaal een bindend kijkadvies voor sportliefhebbers. Wel vonden we deze mooie trailer in het rennerskwartier:

--> Linkeballen

Zaaf in Het Linkerrijtje  op 15 okt om 21:35 | Reageer
Het renners in de Tour mogen zondag in de remmen knijpen op de top van de Mont Ventoux. Een berg van mythische proporties. Niet alleen omdat de Ventoux de reus van de Provence is, omdat er tijdens de Ronde van Frankrijk een renner (Tom Simpson) de dood vond, maar omdat het een tyfuslange klim is. Althans, dat zijn de woorden van Laurens ten Dam, de Noord-Hollandse klimmer van Belkin. Iets waar hij volkomen gelijk in heeft.

Een berg opklimmen op de fiets is niet leuk. De Ventoux (vanaf Bedoin) is 22 kilometer afzien, om je moeder roepen, naar de grond kijken en je benen eindeloos laten draaien. Het begint nog makkelijk. Tot het bos rijd je langs akkers en huizen, maar als eenmaal de bomen het landschap overnemen begint de hel. Kan je naar Alpe d'Huez nog genieten van het uitzicht: op de Ventoux moet je het doen met blaadjes en takken waar geen eind aan komt. Geen enkel moment kan je je benen stil houden zonder weer terug te rollen naar de lavendelvelden. Restaurant Chalet Reynard (een vieze tent, lekker doorfietsen dus) komt op 1440 meter hoogte precies op tijd. Even terugschakelen: kan ik nog zo hard fietsen?

Boven Chalet Reynard geen bos, slechts een enkele boom. De stenen en rotsen nemen het over. Als je even geluk hebt moet je door de wolken naar het weerstation op de top. Als je pech hebt brandt de zon je weer terug naar beneden. Of de wint waait je naar zeeniveau. De stijging is minder hels dan in het bos, maar waarom heb je toch niet meer gegeten?

In het maanlandschap wordt het tijd om de Mont Ventoux te vervloeken. Waarom was dit een goed idee? Waarom moest Tom Simpson hier sterven? Tyfusberg. De voorlaatste bocht duurt een eeuw. Maar echt. Sommige fietsers lopen daar nog steeds te ploeteren. En de laatste bocht lijkt op een glijbaan, jezus wat een stijl stuk.

Maar dan volgt de streep. De triomf. Het besef dat je de Mont Ventoux opgereden bent op eigen kracht. Ruim 1600 hoogtemeters hebt overbrugt en 2000 calorieën hebt verbruikt. Gesloopt zoek je het bordje 'Mont Ventoux' op. Tijd voor een foto. Wat is fietsen toch leuk! Op die prachtige kale tyfusberg.

--> Linkeballen

Zaaf in Het Linkerrijtje  op 12 jul om 11:18 | Reageer
Pagina 1 van 7Eerste   Vorige   [1]  2  3  4  5  6  7  Volgende   Laatste   
Copyright 2010 door Linkeballen
  -  Inloggen