In Nederland had je vroeger de wielerploeg Sauna Diana. Een seksboerderij uit Zundert sponsorde enkele jaren amateurs.Nog best goede trouwens. Maar het shirt was saai en erg jaren tachtig. In de jaren '70 had je in Frankrijk een hoerenmadam die Lucien Aimar financierde. Ook zij hadden niet echt bijpassende shirts (hoewel, roze). De textieldruk was ook nog niet zo heel best. Nu wel, dus daarom heeft de Franse kampioen veldrijden Aurelien Duval een lekker wijf in lingerie op zijn buik en rug. Want de club waarvoor hij rijdt wordt gesponsord door Charlott’ Lingerie. Dat is gelukkig niet een winkel als Anku Lingerie, de vleeskleurige lingeriereus, maar het is mooi spul.Op een wielertruitje. Gelukkig kan je de hele outfit bij de club bestellen. Alleen jammer voor het veldriitpeloton: Duval draagt de komende jaar de blauw/wit/rode driekleur van Frankrijk.

--> Linkeballen

Voetbalshirts zijn traditioneel, met een enkele uitzondering voor het uitshirt. Wielershirts worden gemaakt door de ontwerpafdeling van de hoofdsponsor, als ze die al hebben. Gek is dan nog niet gek genoeg in het internationale wielerpeloton. Een schreeuw valt immers zelfs een dove op. Maar het kan soms ook uiterst smaakvol. Linkeballens wielerspecialist Zaaf raakt er niet over uitgepraat. Hij verzamelt koerstruien. Daarom op zeer onregelmatige tijden een kijkje in de kast van Zaaf. Met vandaag: De Kova-Lejeune.

"Het was een fijne anekdote in de Avondego van De Mart. De Tour komt zondag langs Clermont-Ferrand, en daar was ooit de presentatie van de ploeg De Kova-Lejeune, dat in 1973 deelnam aan de Tour de France. De Kova-Lejeune werd gepresenteerd in de hoerenkast van Madame Miriam de Kova en kende een ster in Lucien Aimar, winnaar van de de Tour van 1966. Ex-danseres Mevrouw De Kova was rijk geworden door haar man, een Griekse miljonair. Ze werd nog rijker toen hij dood ging. Madame was op zoek naar publiciteit en vond die in het wielrennen. In het roze nam haar ploeg deel aan de Tour. Met niet bijster veel succes, want maar liefst vijf renners van De Kova-Lejeune bevolkten de laatste vijf plaatsen in het algemeen klassement. Aimar werd op 32-jarige leeftijd in zijn laatste Tour 17e. Maar met Aimar zwaaide ook Madame De Kova af en werd het peloton weer een stukje minder kleurrijk. De hoerenkasten werden in het peloton pas jaren later weer vertegenwoordigd door het Nederlandse Sauna Diana, maar die ploeg haalde nooit de Tour. Wel De Kast van Zaaf. Een heel zeldzaam broos exemplaar van De Kova-Lejeune zal er wel nooit komen."

--> Linkeballen

Voetbalshirts zijn traditioneel, met een enkele uitzondering voor het uitshirt. Wielershirts worden gemaakt door de ontwerpafdeling van de hoofdsponsor, als ze die al hebben. Gek is dan nog niet gek genoeg in het internationale wielerpeloton. Een schreeuw valt immers zelfs een dove op. Maar het kan soms ook uiterst smaakvol. Linkeballens wielerspecialist Zaaf raakt er niet over uitgepraat. Hij verzamelt koerstruien. Daarom op zeer onregelmatige tijden een kijkje in de kast van Zaaf. Met vandaag: PDM.

"Toen ik nog een klein Zaafje was, wist ik nog niet zoveel van wielrennen. Ik mocht met mijn vader wel eens meekijken met de Tour of de Ronde. Zelf racefietsen zat er nog niet in. Liever gingen we crossen op mijn BMX. Maar een klein Zaafje zou een klein Zaafje niet zijn geweest als ik niet in opperste staat van opwinding zou komen als ik een renner met een PDM-shirt was tegengekomen. Want die herkende ik natuurlijk uit duizenden. Ze reden gewoon over straat. Ik hoopte altijd dat het Steven Rooks was. Of Gertjan Theunisse. Misschien wel Pedro Delgado? Al was het maar Gert Jacobs. Maar meestal was het een dikbuikige bankemployé. Wist ik veel. Nu is Zaaf zelf PDM. Speel ik zelf met intralipid. Overigens was ik toen wel al begonnen aan mijn andere hobby. Borduren. Nu is het slechts keiharde porno (NSFW, wel alleen maar naald en draad), toen ik nog een klein Zaafje was borduurde ik naast politieauto's graag Gertjan Theunisse in een TVM-shirt. Dat wordt de volgende verovering!"

--> Linkeballen

Voetbalshirts zijn traditioneel, met een enkele uitzondering voor het uitshirt. Wielershirts worden gemaakt door de ontwerpafdeling van de hoofdsponsor, als ze die al hebben. Gek is dan nog niet gek genoeg in het internationale wielerpeloton. Een schreeuw valt immers zelfs een dove op. Maar het kan soms ook uiterst smaakvol. Linkeballens wielerspecialist Zaaf raakt er niet over uitgepraat. Hij verzamelt koerstruien. Daarom op zeer onregelmatige tijden een kijkje in de kast van Zaaf. Met vandaag: Marco Polo Cycling.

"Marco Polo Cycling bestaat dit jaar tien jaar. De Nederlandse club/team is opgestart in Nederland door de enthousiaste wielrenners Anno Pedersen, Gudo Kramer en Remko Kramer, samen met de Nieuw-Zeelander Nathan Dahlberg. Het doel was om wielrenners uit ontwikkelingslanden te helpen aan een internationale carrière en met Europese renners mee te doen aan wedstrijden in diezelfde ontwikkelingslanden. Zo won Joost Legtenberg de Ronde van Burkina Faso in het lichtblauw van Marco Polo. In de tien jaar dat Marco Polo bestaat (het is een club en een semi-professioneel team), werden ook successen behaald met Mongoolse (Jamsran Ulzii-Orshikh), Chinese (Fuyu Li) en Afrikaanse renners. Daarnaast waren er samenwerkingen met de Hong-Kongse en Chinese wielerbond en met Discovery Channel van Lance Armstrong. Op dit moment rijden er vijftien renners met acht nationaliteiten voor het UCI-team, waaronder Leon van Bon en Matthe Pronk. Er werden nog geen wedstrijden gewonnen, maar er werden al wel een paar mooie ereplaatsen behaald. De Chinese tekens betekenen niet voor niets: 'Fight with the firm conviction of victory'."

--> Linkeballen

Voetbalshirts zijn traditioneel, met een enkele uitzondering voor het uitshirt. Wielershirts worden gemaakt door de ontwerpafdeling van de hoofdsponsor, als ze die al hebben. Gek is dan nog niet gek genoeg in het internationale wielerpeloton. Een schreeuw valt immers zelfs een dove op. Maar het kan soms ook uiterst smaakvol. Linkeballens wielerspecialist Zaaf raakt er niet over uitgepraat. Hij verzamelt koerstruien. Daarom op zeer onregelmatige tijden een kijkje in de kast van Zaaf. Met vandaag: Acqua & Sapone.

"Water en Zeep. Een wielersponsor die nu nog steeds rond rijdt in het peloton. Sterker nog, de rode brigade van Stefano Garzelli doet op dit moment mee aan de Giro. Acqua & Sapone is het Italiaanse Dreft. Het bedrijf was in 2000 en 2001 al co-sponsor van Cantina Tollo, een, hoe kan het anders, wijnhandel. Ze hadden een paar middelmatige renners onder contract (hoewel, ook een jonge Danilo di Luca) en een saai shirt. Maar voor 2002 werd Mario Cipollini aangetrokken. En waar Mooie Mario komt, moet worden opgevallen. Dat deed hij al bij Saeco. Speciaal voor Cipollini werd een nieuw tenue ontworpen. Super Mario werd een zebra en had prompt zijn beste jaar uit zijn carrière. Cipollini won Gent-Wevelgem zonder te sprinten, MIlaan-Sanremo, zes etappes in de Giro, drie in de Vuelta en op Zolder werd hij wereldkampioen. Allemaal door de zwarte strepen van Water en Zeep. In 2003 werd Acqua & Sapone vervangen door Domina Vacanze, maar de strepen bleven. In 2004 vervaagden de strepen, net als de streken van Cipollini. De Zebra's werden weer keurige onopvallende jongens en Water en Zeep verkaste weer naar oud-coureur Palmiro Masciarelli, die nu nog steeds het schoonmaakspul als hoofdsponsor heeft voor zijn ploeg."

--> Linkeballen

Voetbalshirts zijn traditioneel, met een enkele uitzondering voor het uitshirt. Wielershirts worden gemaakt door de ontwerpafdeling van de hoofdsponsor, als ze die al hebben. Gek is dan nog niet gek genoeg in het internationale wielerpeloton. Een schreeuw valt immers zelfs een dove op. Maar het kan soms ook uiterst smaakvol. Linkeballens wielerspecialist Zaaf raakt er niet over uitgepraat. Hij verzamelt koerstruien. Daarom op zeer onregelmatige tijden een kijkje in de kast van Zaaf. Met vandaag: Amore & Vita.

"Liefde en Leven. Een mooi streven voor de wielerploeg met de mooiste naam en vaak ook de mooiste shirts. Maar wel eentje met een twijfelachtige reputatie. Amore & Vita is een Italiaanse formatie met als hoofdsponsor de Katholieke kerk. Al sinds 1990 proberen de jurken uit Rome zieltjes te winnen door heel hard te fietsen. Bovenstaand truitje is uit 1992, toen de Roomse ploeg zelfs geen co-sponsor had. Halverwege de jaren '90 kende het team haar hoogtepunt, met onder andere ritzeges in de Giro met Glenn Magnusson. De laatste jaren heeft de inmiddels marginale ploeg ondersteuning gehad van onder andere Beretta (en dan niet de wapenfabrikant), McDonalds en Coca Cola. Inmiddels is Amore & Vita weer op de oude weg terug. Steun komt nu onder andere uit Oekraïne, waar de ploeg geregistreerd staat, maar de Paus is nog steeds de hoofdsponsor. En de designer van het shirt is ook weer terug gegaan naar 1992. Meer retro kan waarschijnlijk niet."
Update: Drie keer raden welke ploeg met beroepsdopinggebruiker Riccardo Ricco (Riccardo Kliko) aan het praten is. Jawel, Amore & Vita.

--> Linkeballen

Voetbalshirts zijn traditioneel, met een enkele uitzondering voor het uitshirt. Wielershirts worden gemaakt door de ontwerpafdeling van de hoofdsponsor, als ze die al hebben. Gek is dan nog niet gek genoeg in het internationale wielerpeloton. Een schreeuw valt immers zelfs een dove op. Maar het kan soms ook uiterst smaakvol. Linkeballens wielerspecialist Zaaf raakt er niet over uitgepraat. Hij verzamelt koerstruien. Daarom op zeer onregelmatige tijden een kijkje in de kast van Zaaf. Met vandaag: Sauna Diana.

"Soms is niet alleen een wielershirt mooi van lelijkheid. Soms is de sponsor die het alleen al doet. Sauna Diana. Het lijkt een onschuldige Zwaluwhoeve-achtige uitspanning. Niks is minder waar. Sauna Diana is een seksboerderij (nsfw) in Zundert. Jarenlang was de hoerenkit een belangrijke sponsor in het Nederlandse amateurwielrennen (op de foto het team met enkele dames van plezier). De ploeg werd gedreven door Frans en Corry Simons, ook de uitbaters van de 'club'. Hun zoons Marc, Ruud en Jan konden alledrie een mopje fietsen. Marc en Jan waren ook prof. Jan reed drie keer de Tour. Vaders en moeders volgden door Frankrijk in de bus (rechts op de foto). Marc overleed in 2002, Jan is inmiddels bedrijfsleider van het luxebordeel dat nog steeds te vinden is vlak bij de snelweg in Zundert."

--> Linkeballen

Voetbalshirts zijn traditioneel, met een enkele uitzondering voor het uitshirt. Wielershirts worden gemaakt door de ontwerpafdeling van de hoofdsponsor, als ze die al hebben. Gek is dan nog niet gek genoeg in het internationale wielerpeloton. Een schreeuw valt immers zelfs een dove op. Maar het kan soms ook uiterst smaakvol. Linkeballens wielerspecialist Zaaf raakt er niet over uitgepraat. Hij verzamelt koerstruien. Daarom op zeer onregelmatige tijden een kijkje in de kast van Zaaf. Met vandaag: Mapei-GB.

'"Soms droom ik van Pavel Tonkov. Van een blokjesshirt, een Colnago en Spingerywielen. Om dan als Pavel Tonkov een berg te beklimmen. Wel uit het zadel, maar zo rustig dat het lijkt alsof ik de post aan het bezorgen ben. Zoals Pavel Tonkov de Giro van 1996 won. Al deed de Rus dat niet in een blokjesshirt. Pas in 1997 kwam hij uit voor Mapei. Een jaar eerder reed hij voor Ceramiche Panaria-Vinavil. Ook een mooie ploeg. Vinavil. Wereldleider in de plasticindustrie. Net als Mapei, wereldleider in spul voor de bouwindustrie. Prachtige sponsors, prachtig blokjesshirt. Donkerblauw, Lichtblauw met het rode logo van GB op de buik. GB, een Belgische supermarktketen die wereldkampioen Johan Museeuw en het staartje van Bart Leysen betaalde. Mapei-GB. Wereldploeg. Wereldshirt."

--> Linkeballen