José Mourinho is een boef. Uiteraard wel een boef die goed is en niet gek. Of toch, soms is hij een beetje gek. Maar gekte en genialiteit liggen nu eenmaal dichtbij elkaar. En gestoord of niet, hij is een boef die het nodige zilverwerk buit heeft gemaakt. Jose wil iedereen op Planeet Voetbal onderwerpen aan zijn suprematie. Jammer dus dat die vervelende goedzakken uit dat stadje in Catalonië zich kranig verweren. Die zaten hem
vorig jaar ook al eens vaker dwars dan hem lief was en ook dit seizoen zijn ze weer
een blok aan zijn been. Met die betweter Professor Guardiola Barabas aan het roer en dan hebben ze dit jaar ook nog een
nieuwe Suske in de gelederen. Om over Lambik Piqué maar te zwijgen, die met met zijn eigen
Tante Sidonia aan zijn zijde, denkt de ganse (tele)tijd alles maar
te mogen roepen over het genie. Gans zot wordt The Special One ervan. Wat Mourinho nodig heeft om totale controle over Planeet Voetbal te heersen is een poets, zoals zijn
alter-ego Krimson ze ook kon bakken!
De overeenkomsten tussen de twee boefjes zijn niet alleen qua uiterlijk bijna eng (jammer dat Mourinho zijn haren niet verft), maar ook qua karakter heeft Mourinho zijn evenbeeld gevonden in de slechterik uit de Belgische stripboekenreeks. Krimson en Mourinho willen heersen over alles en iedereen, smijten graag met geld, vinden zichzelf geniaal en weten toch altijd te ontsnappen.
Maar op het einde van het verhaaltje, bij dat ene zinnetje van de echte Krimson, daar stokt het:

‘Krimson wint altijd’ roept de boef de Belgische familie standaard na. Tja, niet als
die Jerommeke van Barcelona steeds meedoet. Nee, Krimson wint niet altijd, met of zonder poets. De goedzakken winnen aan het einde, net als in het stripboek. Zo moeilijk te verteren als
een gloeiende boterletter zo gezegd. Miljaar!
--> Linkeballen