Nu De Mart zijn Noorse wintertrui weer uit kan doen en Jack van Gelder zijn zonnebank een standje lager kan zetten, is het tijd om de zon echt te verwelkomen. En hoe kan dat beter dan eerst onze grootste ergernis achter ons te laten: de meest irritante mediapersonen in de Nederlandse sportwereld. Want zeg nou zelf, een Joep in achtervolging, een stotterende Frits Barend die roept dat iedereen zijn beste vriend is, een Tom Egbers die elk sportjournaal afsluit met 'hoe dan ook, nog een prettige avond', een aanstellerige Hans Kraay jr., of een Frank Kramer die bij elke aanval vraagt of het offside is, daar kan geen verloren WK-finale tegenop. Hoog tijd dus om de balans op te maken. Iemand moet het doen en Linkeballen doet het. Wij zetten de 25 meest irritante mediapersonen op een rij en tellen in alle ergernis af naar de nummer 1. Met vandaag op nummer 4: Jack van Gelder.

Wie? Tiende seizoen Studio Voetbal, tienduizendste aflevering Langs de Lijn en 250 keer radioverslag van het Nederlands elftal. Om Jack van Gelder heen kunnen, wat normaal gesproken al een hels karwei is, was dit seizoen nagenoeg onmogelijk. Je weet wel, Jack, de man die vlak voor elke uitzending van Studio Voetbal nog even door de diarreespray loopt om nagenoeg even bruin te zijn als zijn collega kritiekloze en modenichterige musicalliefhebber Humberto. Jack vindt zichzelf journalist, maar is een ordinaire entertainer, een clown die grappige grapjes maakt en schnabbelt waar het kan. Dat hij bij de NOS zo’n prominente rol heeft, komt omdat hij zo heerlijk gespeeld enthousiast radiocommentaar levert. Maar hij is en blijft natuurlijk TROS, voor wie hij gezelligheidsprogramma’s als Spel Zonder Grenzen en Sweethearts presenteerde.

Wat maakt hem zo irritant? Zoals wel meer mensen bij Studio Sport lijdt ook Jack ‘Fiets ‘m erin’ van Gelder aan grootheidswaan, die al zo lang in microfoons blèrt dat hij in zijn eigen fabels is gaan geloven. Nee, nee, meneer is niet voor Ajax, ondanks dat hij praktisch in het Olympisch Stadion is geboren, spontaan klaarkwam toen Kluivert in 1995 in Wenen scoorde, hij veertien jaar de PR deed voor Cruijff Sports en regelmatig doubledates had met Louis van Gaal. Als we Cheque van Geld moeten geloven, is hij de enige Amsterdamse jood die niet voor Ajax juicht. Sowieso moet je mensen die van zichzelf zeggen dat ze ‘gewoon een aardige vent zijn’ en die volwassen voetballers op schoot nemen per definitie wantrouwen. Zo denkt Wilfred Genee er in ieder geval wel over na deze genadeloze veeg uit de pan. Och, maar hij lacht toch zo leuk, hoor je dan. Enige wat wij denken is: ‘Adriaantje, Adriaantje, mag ik nog een glaasje?’

Wie laat hij achter zich? Allereerst het inhoudsloze propje Dione de Graaff, dat al een jaar of acht niet eens meer een plork is en dat zou willen dat ze slechte vragen kon stellen bij haar nietszeggende schaatsinterviews. Maar neen, haar vragen zijn eigenlijk steevast pijnlijk, zonder enige kennis van zaken en altijd tenenkrommend. Het schijnt dat gevangenen in Guantanamo Bay nachtenlang haar interviews met Youri Mulder en kruisgesprekken met Mart Smeets moeten bekijken. Vervolgens Evert ten Napel, waarvoor nog niet zo heel lang geleden de campagne ‘Evert ten Napel op de Brandstapel’ werd opgericht (en Arno Vermeulen mag ernaast smeulen). Die toch afscheid had genomen van Studio Sport, maar nu elke zondag weer het ene cliché na het andere de ether in slingert. Dit overigens kennelijk tot vermaak van de wat jongere kijkers, die denken dat Evert inmiddels cult is geworden, wat natuurlijk als een mokerslag aankwam bij de oudere sportliefhebbers (‘Goeie genade, wat een poeier! Die spat uiteen op de deklat!’)

Positieve punten? Door zijn gezellige voorkomen en zijn flesjes wijn onder de tafel, doet Sjek het nog altijd minder fnuikend dan Tommie en Toine als gespreksleider bij Studio Voetbal.

--> Linkeballen

Nu De Mart zijn Noorse wintertrui weer uit kan doen en Jack van Gelder zijn zonnebank een standje lager kan zetten, is het tijd om de zon echt te verwelkomen. En hoe kan dat beter dan eerst onze grootste ergernis achter ons te laten: de meest irritante mediapersonen in de Nederlandse sportwereld. Want zeg nou zelf, een Joep in achtervolging, een stotterende Frits Barend die roept dat iedereen zijn beste vriend is, een Tom Egbers die elk sportjournaal afsluit met 'hoe dan ook, nog een prettige avond', een aanstellerige Hans Kraay jr., of een Frank Kramer die bij elke aanval vraagt of het offside is, daar kan geen verloren WK-finale tegenop. Hoog tijd dus om de balans op te maken. Iemand moet het doen en Linkeballen doet het. Wij zetten de 25 meest irritante mediapersonen op een rij en tellen in alle ergernis af naar de nummer 1. Met vandaag op nummer 7: Arno Vermeulen.

Wie? Het zoveelste fossiel dat om de haverklap in een NOS-microfoon blaft of in een NOS-desk wordt gepropt om zijn kundige doch niet zelden slaapverwekkende commentaar te leveren. Studio Sport, u weet wel het debiele broertje van de NOS, dat net als de echte nieuwsmakers van de staatstelevisie ook wel eens experts uitnodigt om een analyse te geven van brekend sportnieuws, negen van de tien keer over voetbal. En dan wordt er geen hoogleraar of andere onafhankelijke deskundige naar Hilversum overgevlogen, nee, de eigen chef voetbal Arno Vermeulen, mag als een heuse Marion de Hond voor een chroma key nonsens verkopen. Zelfkennis kun je hem overigens niet ontzeggen: “Bij mij zal de kijker zelden denken: wat een gezellige vent zit daar aan tafel. Sommige mensen hebben een vrolijk hoofd, ik niet.” Amen.
Wat maakt hem zo irritant? Arno drinkt azijn in plaats van koffie. Dat pist wat makkelijker namelijk. Arno mocht kriskras door Europa vliegen om voor Canal Plus commentaar te leveren bij de ene topwedstrijd na de andere. Daardoor is Arno een beetje afgestompt geraakt. Hij levert commentaar bij Vitesse-Groningen alsof hij constant in de veronderstelling is dat hij met zijn ogen dicht en met een volwassen koe op zijn schouders tien keer beter is dan de spelers op het veld. Opwinding voelt hij alleen als er heel slecht verdedigd wordt. Hij is zo afgestompt dat hij gelooft dat clubliefde niet meer bestaat, tot grote verbazing van Menno Pot en onze vrienden van Football Culture. Bovendien is hij samen met Peter Rrrrr de grootste Cruijffbasher van het noordelijk halfrond, omdat Johan besloot geen analist meer te zijn bij de NOS. Zo publiceerde hij met gladgestreken smoelwerk 'vertrouwelijke brieven' namens de RvC van Ajax en bracht met grote trom dat Cruijff een vieze vuile racist was, naar aanleiding van dat spontane  en twee dagen later alweer ingetrokken interview met Edgar Davids.
Wie laat hij achter zich? Het was een nek-aan-nek-race met Frank Snoeks, maar het feit dat Arno naast zijn zaadcommentaar ook nog eens met zijn radiohoofd in beeld wil, gaf de doorslag. Maar Snoeks, de man die zelf het trotst is op zijn woordvondsten en platgewalste cliche’s, gooit natuurlijk ook hoge ogen wat betreft irritatiefactor. Waarbij je als voetballiefhebber god op de blote knieën dankt als het schaatsseizoen begint en Snoeks in al die schaatsstadions zijn lobroek aantrekt.
Positieve punten? Door met zijn zuurpruimhoofd steevast maar weer in beeld te verschijnen, opwinding en ergernis te veinzen en zinloze discussies aan te gaan met Jan Mulder, zorgt hij er in ieder geval voor dat Johan Derksen bij de les blijft.

--> Linkeballen

Al dat gedoe om een hand schudden. In de mediacratie van Engeland kan het krantenpapier niet worden aangesleept om de verontwaardiging en schande uit te spreken over Luis Suarez. De hele week werd de spanning in de media opgebouwd over het overigens sowieso zinloze handschudritueel voor de wedstrijd, dat in het leven is geroepen om te laten blijken dat je respect voor iemand hebt. Maar het is anders. Het is in het leven geroepen om bestaande vetes tussen spelers onder een vergrootglas te leggen. Eerst was er de weigering van Wayne Bridge om John Terry de hand te schudden nadat breed was uitgemeten dat Terry in het broekje van de vrouw van Bridge zat toen ze nog teamgenoten waren bij Chelsea. Eind januari werd het hele ritueel zelfs afgeschaft voor de wedstrijd tussen Queens Park Rangers en Chelsea omdat Anton Ferdinand een rechtszaak heeft aangespannen tegen (weer) Terry vanwege racistische uitlatingen, de oorzaak voor het besluit van Fabio Capello om het door de media geregeerde Engeland de rug toe te keren. Suarez weigerde dus om Evra (de allesbehalve heilige) de hand te schudden. Waarom? Omdat hij geen respect kon opbrengen voor een collega die kennelijk tot het op bot was beledigd door het woord neger en als een rasechte klikspaan ervoor zorgde dat Suarez acht wedstrijden moest toekijken. De vraag is echter of daarmee bewezen is dat hij daadwerkelijk racist is. Wanneer iemand rood haar heeft, dan noem je ‘m vuile rooie. Wanneer iemand een buikje heeft, dan noem je ‘m vetklep. En als iemand bij een corner de hele tijd tegen je aan loopt te duwen, noem je ‘m flikker. Dat is de mores van het voetbal, bedoeld om je tegenstander uit de wedstrijd te halen. Zoiets vecht je uit binnen de lijnen: door een schop op de enkels of een bal door de benen of desnoods een provocerend dansje na afloop. Maar je gaat niet je collega verlinken bij de media en de voetbalbond om hem zo aan de schandpaal te nagelen. Althans, zo dacht Suarez, die te veel eergevoel heeft om alles te vergeven en te vergeten door middel van een loze handdruk.    

--> Linkeballen

Op een gegeven moment was hij de duurste Nederlandse voetballer. Voor 40 miljoen gulden kocht Atletico Madrid in 1999 de topscorer van de Premier League met achttien goals Jerrel ‘Jimmy Floyd’ Hasselbaink van Leeds United. In Nederland, bij Telstar en AZ, lonkte een toekomst als broodvoetballer in de eerste divisie toen hij op goed geluk naar Portugal verkaste. Teruggekomen is hij nooit. Cardiff City in Wales was zijn laatste club. Nu bungelt hij als first coach van eerst Steve McClaren en inmiddels Steve Cotterill in de bossen van Nottingham onderin de Championship. Maar hij blijft natuurlijk een Chelsealegende. Waar hij de perfecte hattrick maakte (met links, met rechts en met het hoofd) en maar bleef scoren tegen Manchester United, clean as a whistle.  Overal waar hij speelde zagen ze hem graag. Zijn gulle lach straalt tegelijkertijd dankbaarheid en kracht uit. Dankbaarheid voor zijn beslissing om op zijn 23ste naar Campomaiorense in Portugal te gaan en kracht in de zin van ‘Geef die bal aan mij, ik jas ‘m wel in het kruis.’ Jimmy Floyd bleef een supporter van het spel, getuige zijn verontschuldigende gebaar richting Chelseafans als hij met Charlton op bezoek komt en prompt de eerste van zijn twee doelpunten dat seizoen scoort. In Londen schatten ze de 23-voudig international op waarde. Undergroundrappers Roots Manuva uit Zuid-Londen gaven hem de grootst mogelijke big up, namelijk een woordspeling in het nummer Butterfly Crab Walk: ‘To my boys who hassle banks like Jimmy Floyd, Nat West, TSB and Lloyds, make some noise, oi, oi!’ Als je dan geen street credit hebt, weten we het ook niet meer. Bekijk de video hieronder en spit mee. 

--> Linkeballen

Dat je niets van sport weet mag natuurlijk best. Maar om het nu te cultiveren is een ander verhaal. Afgelopen donderdag was het weer zover. Onze beste golfer Joost Luiten mocht aanschuiven bij Jeroen Flauw en Paul Witteniks en het was tenenkrommend wat ze aan de dag legden wat betreft sportkennis. ‘Wat doet de caddy behalve je tas dragen’, was de eerste vraag van Flauw, die de toon onmiddellijk hooghartig maakte en er voor Luiten, toernooiwinnaar in Maleisië, niets anders op zat dan in twaalf minuten het niveau van het Sinterklaasjournaal geenszins te ontstijgen. Gelukkig werd de totale onkunde van de twee interviewers onderbroken door een pracht van een film van Holland Sport, maar voor de rest bleef het bij onmogelijke vragen als: ‘Wat maakt jou beter dan andere golfers?’ en: ‘Een club is toch een stick?’ Hemeltergend werd het toen een clip werd getoond van Luiten die in Maleisië zijn laatste put probeerde te maken en van een meter of tien faalde. ‘Schaar mij onder de leken,’ probeerde Witteniks zich in te dekken, ‘maar hierbij denk ik: Een kind kan de was doen.’ Luiten, allesbehalve een misselijke golfer, moest zich zichtbaar inhouden en vertelde iets over hoogteverschillen, millimeterwerk en, niet onbelangrijk, de grote druk op zijn spieren aangezien het de allerlaatste put van het toernooi was. Flauw en Witteniks hadden geen repliek, net zoals toen Cruijff beweerde heus wel bereikbaar te zijn op zijn iPod en besloten het gesprek met een stompzinnige vraag over Tiger Woods. Of zijn gerommel met de dames de oorzaak is voor het feit dat Woods niet meer zo goed is als vroeger. Luiten – die al lang blij was op nationale televisie te zijn en de heren niet op hun nummer durfde te zetten – dacht dat dit best kon, maar dat de knieblessure die Woods een jaar aan de kant hield ook wel eens een rol kon hebben gespeeld. Dat ging er bij Jeroen Flauw natuurlijk niet in, die zich niet kon voorstellen dat golf een fysiek inspannende sport is. Toen zaten de twaalf minuten erop en konden ze zich bezig houden met belangrijkere zaken, namelijk de Rijdende Rechter interviewen. Doe niks aan sport of bereid je een beetje fatsoenlijk voor. Dit is voor niemand leuk.

--> Linkeballen

Wat een weekend voor de Italianen. Leken ze tot vorige week nog diep de afgrond in te storten met Silvio op het pluche en een revaliderende hartpatiënt als diepste spits van de nationale ploeg, brachten twee Super Mario’s dit weekend hoop in bange dagen. Aangezien dit een sportblog is, zullen we de plannen van Mario Monti hier niet bespreken, maar ons richten op de nieuwe nummer 9 van de Azzurri, die tegen Polen zijn eerste treffer aantekende. En wat voor eentje. Het is maar de vraag hoe de doorgaans xenofobe Italianen reageerden op de manier juichen van het Ghanese adoptiekindje met zijn rare muts, die na zijn treffer het Italiaanse embleem vastpakte en een aantal opzichtige kussen gaf. Veel Italianen hebben het namelijk niet zo op Mario, getuige deze ‘fallo bruttissimo’ van de prins van Rome. Of het nou komt door de aaneenschakeling van zijn malle fratsen, of door zijn opzichte kinderachtige gedrag op het veld, het lijkt alsof de goegemeente hem zijn succes niet gunt. Besef dat de slechts 21-jarige het niet makkelijk heeft gehad. Bovendien, iedereen die vuurwerk afsteekt in zijn badkamer is natuurlijk supercool! Wellicht dat de focus nu volledig gaat op het doel om met Messi en Ronaldo uit maken wie de beste speler ter wereld is. De lolbroek heeft er in ieder geval voor gezorgd dat Italië tot een van de outsiders behoort op het EK volgende zomer. Forza Super Mario!

--> Linkeballen

Wellicht dat de notabelen in Philadelphia nu eindelijk besluiten om het wanstaltige standbeeld van Sylvester Stallone naast het Museum of Art te vervangen door een monument voor de echte bokskampioen van de stad. Dat is natuurlijk Joe Frazier, die maandagavond aan de gevolgen van leverkanker op 67-jarige leeftijd overleed. Het Hollywoodpersonage Rocky Balboa is namelijk grotendeels gebaseerd op het levensverhaal van de hardvochtige rivaal van Mohammed Ali. Het was Smokin’ Joe die tot zijn dood in de getto van Philly leefde en hij was het die op runderkarkassen stond te rammen, toen hij nog een beginnende amateur was en bijbeunde in het slachthuis. En het was Joe Frazier die elke dag in alle vroegte de 72 stenen trappen van het Museum of Art oprende. Eigenlijk heeft de voormalige wereldkampioen zwaargewicht nooit de erkenning gekregen die hij verdiende. Terwijl Joe Frazier, met zijn genadeloze linkse hoek, de eerste was die ‘blabbermouth’ Mohammed Ali versloeg tijdens een van de grootste sportevenementen van de 20ste eeuw, de zogeheten ‘Fight of the Century’. Ali en Frazier hadden een epische rivaliteit, waarbij Ali er een sport van maakte om Frazier af te branden en hem uitmaakte voor gorilla en Oom Tom. Nadat ze gestopt waren en Frazier boven zijn eigen sportschool in Philly woonde, heeft hij Ali nooit kunnen vergeven voor zijn beledigingen. Frazier dacht zelfs dat de Parkinson een straf van god was. En terwijl de meeste wereldkampioenen multi-miljonairs werden, bleef Smokin’ Joe in de getto, met een rol bankbiljetten in zijn sok. De posters aan de muur herinnerden eigenlijk alleen aan het feit dat hier een van de allerbeste boksers woonde en werkte, die 32 profgevechten won, waarvan 27 op KO en er slechts vier verloor (tweemaal van George Foreman en tweemaal van Ali). Nu maar hopen dat er ergens in de stad een standbeeld van hem wordt opgetrokken.

--> Linkeballen

Wanneer je als keeper gepasseerd wordt voor een veertigjarige die niet Edwin van der Sar is, dan weet je wel hoe laat het is. Toen Heurelho Gomes donderdag op de Herdgang was om de familie Van Kemenade te omhelzen en Mart van de Heuvel fijn te knijpen (vanaf 1 minuut 30), mijmerde hij over een vertrek in de winterstop bij Tottenham, waar hij gepasseerd is door de Sander Boschker-fähige Brad Friedel. Die reserverol heeft muppet Gomes ook wel een beetje aan zichzelf te danken. Want hoewel hij net als in Eindhoven punten pakte voor zijn team, werd hij in Londen niet zelden betrapt op drollenvangen. Bij PSV deed Gomes ook vreemde dingen, maar zo vaak zo grandioos mistasten is de eredivisie bespaard gebleven. Misschien wordt Gomes niet genoeg gewaardeerd op White Hart Lane. Wat op zich logisch is, aangezien hij de Spurs met PSV uit de Europa League trapte in 2008. Dan ben je als olijke Braziliaan meteen op een onoverbrugbare achterstand gezet. Dus verlangt hij weer naar zijn huis de Herdgang. Waar hij wel de waardering kreeg die hij verdiende en zich thuis voelde. Hoewel hij in Nederland destijds Sierd de Vos op de koop toe moest nemen. De kans dat Gomes na de jaarwisseling weer in Nederland speelt, lijkt niet zo groot. Niet alleen vanwege zijn salariseisen, maar ook omdat PSV net een nieuwe doelman heeft gekocht (inclusief hersenschudding). Blijf maar lekker dromen, Gomes circusaapje. Misschien dat Fletje je over een jaartje of drie kan gebruiken als derde drollenvanger of jeugdtrainer of iets dergelijks. We denken namelijk liever aan je terug in je gloriedagen, dan pijnlijk te moeten toekijken hoe je verwordt tot een karikatuur.

--> Linkeballen

Hij moet eigenlijk alleen nog beter leren schieten. Mocht Sami Khedira er tien per jaar inknallen bij Real Madrid, dan is hij werkelijk de reïncarnatie van Frank Rijkaard. Want we hebben het altijd wel over een type Jan Wouters, maar zeg nou zelf, een elftal heeft toch veel meer aan type Frank Rijkaard dan aan het type Jan Wouters? De man die drie Europa Cups 1 won en er zelfs eentje eigenhandig in zijn voordeel besliste. Inmiddels is Rijkaard de voetballer al lang vergeten en zullen generaties opgroeien die hem louter zullen kennen als onnavolgbare en lang niet altijd succesvolle trainer. Maar zoals hij in de jaren tachtig en negentig majestueus over het middenveld liep bij Ajax en Milan, hoe hij ballen veroverde, hoe hij het spel verlegde, vertraagde en versnelde, hoe hij mensen passeerde, hoe hij sleurde en trok en hoe hij scoorde, daar leek er maar één van te zijn. Maar nu is er dus Khedira, de Duitser met Tunesische roots, met dezelfde tred, dezelfde ingetogenheid, dezelfde dienstbaarheid en dezelfde klasse op het middenveld van Madrid. Mark van Bommel is gewaarschuwd. De aanvoerder van het Nederlands elftal met een soortgelijke krullenbol als Rudi Völler destijds, doet er verstandig aan om tijdens de komende EK-finale niet zijn rug toe te keren aan Khedira. Want dan weten we wel hoe laat het is.  
Voor de fijnproevers, hier twee filmpjes van de zielsverwanten Rijkaard en Khedira.

--> Linkeballen

Wanneer is het ooit het idee in ons collectief onderbewustzijn geslopen dat Gregory van der Wiel de onbetwiste rechtsback van Nederland is? Het getatoeëerde twijgje van Ajax, dat zoveel ontzag had voor Christiano Ronaldo dat hij in negentig minuten geen enkele keer lichamelijk contact met hem had (of het moet zijn kwijl zijn geweest dat op CR7’s hielen terecht kwam), terwijl het toch wel degelijk zijn directe tegenstander was. Er kon geen schouderduwtje van af. ‘Krek’ houdt naar eigen zeggen ook niet van fysieke duels. Waar hij wel van houdt? Met zijn dronken hoofd twitteren (in een Nederlands zo gebrekkig, dat zelfs Martin Simek een eloquente spreker lijkt) en meedoen aan stupide internethypes. Die als het even kan het liefst morgen zijn kicksen aan de wilgen hangt om een carrière als stoere rappert na te streven. Zelfs de Ajax-supporters twijfelen hardop aan de motivatie van Van der Wiel. 
Van der Wiel, dat is toch die rechtsback die als een heuse Dani Alves de hele rechterkant bestrijkt, mannetjes passeert alsof ze er niet staan, vlijmscherpe voorzetten geeft en af en toe zelfs de bal heul hard in het doel pegelt? Ja, in zijn eerste seizoen deed hij dat nog wel eens, waardoor hij werd uitgeroepen tot talent van het jaar en zich in het Nederlands elftal speelde. Maar eigenlijk vanaf het WK vorig jaar heeft niemand Krek ooit nog betrapt op een functionele passeerbeweging, laat staan op een bruikbare voorzet of serieuze doelpoging. En werkt hij op ieders zenuwen met plichtmatige balletjes breed, onnodige handsballen en een algeheel gebrek aan mentaliteit. Enige verdienste is dat hij altijd speelt, wat hem zelfs tot een nog rijker man heeft gemaakt. Hoog tijd dat Stanislav Manolev een Nederlands paspoort gaat aanvragen. 

--> Linkeballen