NIEUWS

Artikelen van Zaaf

Het Formule 1-seizoen is nog maar net begonnen, maar als over Max Verstappen wordt gesproken gaat het al vaak over 2017: het jaar dat de jonge Nederlander wedstrijden moet gaan winnen voor een groot team.
 
Grote kans dat het team Ferrari is. Wij deden op de redactie een klein vreugdedansje na het maken van die conclusie, want nog nooit reed een Nederlander voor het legendarische Italiaanse merk.

Maar waarom Ferrari? Max heeft nog een contract bij Red Bull/Torro Rosso voor 2017. Red Bull is echter niet meer het topteam dat ze in de tijd van Sebastian Vettel en Mark Webber waren. Inmiddels rijdt Max in zijn Torro Rosso regelmatig harder dan zijn collega’s bij Red Bull en nog een jaar blijven bij de energiedrankjesfabrikant zou hem niet de zeges opleveren waar hij naar op zoek is. Bovendien is Max ‘the hottest boy in town’. Niet alleen in Nederland wordt hij op de voet gevolgd, maar ook in het buitenland is hij bij elke race onderwerp van gesprek. Met zijn onmogelijk geachte inhaalacties doet hij terugdenken naar de Braziliaanse legende Ayrton Senna.

Hoewel Mercedes ook in de race voor Max’ handtekening is, heeft Ferrari een streepje voor. Want waar Mercedes twee gelijkwaardige coureurs heeft in Lewis Hamilton en Nico Rosberg, zijn ze in Maranello niet onder de indruk van Kimi Raikkonen. De ijskoning uit Finland presteert veel minder goed dan kopman Vettel en de uiterste houdbaarheidsdatum van de oud-wereldkampioen begint in zicht te komen. Het contract van Kimi loopt na dit seizoen af, wat de weg vrijmaakt voor Verstappen.
 
De sleutelrol bij de transfer van Max naar Ferrari is voor de motor die nu achterin de Torro Rosso ligt. Nadat het satellietteam van Red Bull geen Renault meer in de machinekamer wilde hebben, was een Ferrari-krachtbron de enige mogelijkheid. Sterker nog, ze moesten de sportwagenfabrikant smeken om de motor van 2015 te mogen gebruiken. En de Italianen zullen dan zo slim geweest zijn om de jonge Nederlander bij de deal te betrekken, in de trant van ‘jullie mogen alleen de motor hebben, als Verstappen volgend seizoen bij ons gaat rijden’.
Max zou overigens uitstekend bij het Italiaanse raspaard passen. De oude Enzo had een neus voor jong talent, ongeacht waar ze vandaan kwamen. Mannen als Gilles Villeneuve, Jacky Ickx en Niki Lauda werden niet voor niets naar Italië gehaald.
 
Na een paar mindere seizoen eindigt Ferrari dit seizoen dichterbij het oppermachtige Mercedes, waardoor de weg vrij is voor de eerste Nederlandse wereldkampioen Formule 1 in 2017. Al zouden wij elk aanbod van Ferrari blind ondertekenen, maar ja, heeft Verstappen dezelfde jongensdroom?  

--> Linkeballen

Zaaf in Nieuws  op 29 apr om 09:34 | Reageer
Linkeballen, wie doet het niet? Laat je vriend nog maar even op kop rijden, ik pak je zo wel op de top van de Cauberg! Of met windje mee terug, wel zo makkelijk.

Het mooie is, je kan er nu gewoon voor uitkomen! In samenwerking met Retro Cycling Shirts presenteert Linkeballen.nl, het linkeballen wielershirt. Bovendien is het ook nog eens een ode aan De Kneet, de uitvinder van de ultieme wielerterm. Gerrie reed natuurlijk jaren voor de Raleighploeg van Peter Post, maar de Noord-Hollander behaalde in het karakteristieke rood-wit-blauw een van zijn meest heroïsche zeges: de Amstel Gold Race van 1985. Een jaar eerder was de Noord-Hollander bijna invalide geworden na een val in Dwars door België. Hij knokte zich echter terug en een jaar later de enige Nederlandse klassieker. Na afloop barstte hij in tranen uit bij De Mart. ‘’Je moet me even vasthouden, want….’’.

Aan de voorkant van het tricot staat de kreet linkeballen, op de achterkant vind je de karakteristieke bril van Gerrie en de uitleg van de ultieme wielerterm.  

Het shirt is in de maten M tot en met XXXL verkrijgbaar in de webshop van www.retrocyclingshirts.com en kost 59 euro, inclusief verzendkosten. Dat wordt dus lekker linkeballen in 2016!

--> Linkeballen

Zaaf in Nieuws  op 1 apr om 17:22 | Reageer
Binnenkort komt The Program uit in Nederland (Het is koers organiseert zondag een voorpremière), de film over de strijd tussen de Amerikaanse apotheker Armstrong en de journalist David Walsh, die durfde uit te spreken wat we allemaal niet wilden denken: Lance is aan de dope.

De hele wielerwereld is benieuwd hoe de Engelse regisseur Stephen Frears het verhaal naar het witte doek heeft vertaald. De film brengt namelijk niks nieuws, het is gebaseerd op het boek van Walsh, Mijn jacht op Lance Armstrong. We hebben de Kuchende Man ingeschakeld voor een illegale voorvertoning ergens in camper langs de A2, maar op het net was alleen een Italiaans nagesynchroniseerde versie te vinden. Is misschien voor Thomas Dekker leuk? Die heeft overigens ook een rolletje in de film, helaas niet als zichzelf.

Wij moeten een recensie schuldig blijven, maar als je kijkt naar de trailers en kritieken uit Engeland, dan is The Program zeker het kijken waard. Al was het alleen maar omdat hoofdrolspeler Ben Foster zo akelig veel op Armstrong lijkt.

--> Linkeballen

Zaaf in Het Linkerrijtje  op 10 nov om 21:13 | Reageer

Mensen vragen wel eens aan ons, wat is er nou zo leuk aan wielrennen? Een paar mannetjes in strakke pakjes die als een gek achter elkaar aan fietsen? En dan moeten we uitleggen over kopmannen en knechten, doping en gele truien. Maar wielrennen is ook leuk om een vrij basale reden. Er kan op elk moment wat verkeerd gaan. Ze vallen bijvoorbeeld. Soms heel hard zoals in de Tour, maar vaak ook zonder erg. Het is heel jammer dat het Wout Poels vanmiddag moest overkomen in de Koninginnenrit van de Abu Dhabi Tour (lekker fietsen in de woestijn!), want iedereen in het peloton gunt de sympathieke Limburger de zege, maar het is ook wel een beetje grappig. Poels ging op kop de laatste bocht in, maar hij hield zijn fiets iets te scheef. De Colombiaan Chaves ging er uiteindelijk met de zege vandoor. En Woutje kwam steppend als derde over de finish.

--> Linkeballen

Zaaf in Video  op 10 okt om 17:32 | Reageer
Voetbalshirts zijn traditioneel, met een enkele uitzondering voor het uitshirt. Wielershirts worden gemaakt door de ontwerpafdeling van de hoofdsponsor, als ze die al hebben. Gek is dan nog niet gek genoeg in het internationale wielerpeloton. Een schreeuw valt immers zelfs een dove op. Maar het kan soms ook uiterst smaakvol. Linkeballens wielerspecialist Zaaf raakt er niet over uitgepraat. Hij verzamelt koerstruien. Daarom op zeer onregelmatige tijden een kijkje in de kast van Zaaf. Met vandaag: Superconfex-Yoko, de Nederlandse ploeg van ploegleider Jan Raas waarmee Jean-Paul van Poppel vele sprintsuccessen vierde.

Er wordt nog wel eens aangebeld bij Jan Raas, maar de Zeeuw doet bijna nooit open. Heeft-ie geen zin in. Maar de oud-wereldkampioen stond er al nooit om bekend dat hij het goed deed op feesten en partijen. De stenen uit de straat fietsen, dat was zijn beroep. En nadat hij met ruzie weg ging bij Peter Post, richtte hij zijn eigen ploeg op.

Op een of andere manier wist Raas voor zijn team altijd aparte sponsors te strikken. Hij begon met Kwantum Hallen, om vervolgens de kledingwinkel Superconfex drie jaar aan zich te binden.Die geldschieter werd opgevolgd door het biermerk Buckler, de softwareproducten Wordperfect en Novell om vervolgens over te gaan in Rabobank. In feite is de huidige Lotto NL-Jumbo-ploeg nog steeds een voortzetting van Kwantum Hallen en Superconfex.

Jan Raas had bij Post een ding goed in zijn oren geknoopt: je moet werken als team om aan je overwinningen te komen. Met Superconfex was hij uitvinder van de sprinttrein. Eind jaren '80 was de Nederlandse formatie bekend om de overwinningen van Van Poppel in de Tour. Met een paar man werd er in de laatste kilometers op kop gesleurd om JP vlak voor de streep in gewonnen positie af te zetten. Iets wat nu elke ploeg met een topsprinter doet. Het is waarschijnlijk dan ook toeval, maar het groen van de ploeg van Raas lijkt wel heel erg sterk op de groene trui van de Tour. Alleen staat het Nederlandse tricot vol met iconische sponsornamen uit de jaren '80. Want wie had er toch niet een krakkemikkige walkman van Yoko of een spijkerbroek van Superconfex?

--> Linkeballen

Zaaf in Uit de kast van Zaaf  op 12 mei om 10:33 | Reageer
Stel je voor, onze twitterking Dex Elmont wordt samen met zijn broer Guillaume onder hoede genomen door een eenzame steenrijke zonderlinge man die graag de nieuwe Cor van der Geest wil worden. Maar de zelfverklaard coach heeft geen verstand van judo en is eigenlijk alleen uit op erkenning van zijn oude moedertje. Bovendien is de rijkaard niet voor niets eenzaam: hij kiest ervoor om een judoteam te sponsoren omdat hij stiekem helemaal weg is van gespierde mannenlijven. Tel daarbij op succes, drank, drugs, verlies en een onverwacht dramatisch einde en je hebt een prachtig filmscript nietwaar?

Helemaal als de eenzame steenrijke homoseksuele zonderlinge man John E. du Pont is, erfgenaam van de Du Pont-familie, de oprichters van het immense chemische bedrijf DuPont. Vervang de gebroeders Elmont voor Mark en Dave Schultz, Olympische worstelaars, de Amerikaanse equivalent van judo en je hebt een potentiële Oscarwinnaar te pakken.

De film Foxcatcher is gebaseerd op het tragische verhaal van Du Pont en de gebroeders Schultz, allebei winnaars van Olympisch goud. De comedy-acteur Steve Carell (rechts op de foto) schittert onherkenbaar als een wereldvreemde John 'Eagle' du Punt, terwijl Channing Tatum (links op de foto) en Mark Ruffalo uitblinken als de worstelaars Mark en Dave.

De engerd Du Pont leeft afgezonderd op het gigantische Foxcatcher landgoed en hij wil zijn gekregen geld besteden om Mark Schultz Olympisch kampioen worstelen in Seoul 1988 te maken. De makkelijk beïnvloedbare Mark gaat snel overstag, maar zijn coach en broer Dave wil niet verhuizen met zijn gezin. Zijn jongere broer kan echter moeilijk met de druk omgaan en hij mist zijn vertrouwde omgeving. Als het bijna fout gaat weet Du Pont Dave toch te overtuigen om vlak voor de Spelen naar de ranch te komen. Het gaat echter helemaal anders dan de rijkaard gedroomd had en uiteindelijk loopt het - zoals het in een goede film betaamd - met niemand goed af.

**** sterretjes voor Foxcatcher: een sportfilm zoals er weinig andere zijn. Verwacht geen flitsend camerawerk of snelle montages. Foxcatcher wordt gedragen door de ongemakkelijke stilte die je bij een gestoorde dwaas als John du Pont verwacht. De film - gemaakt door de regisseur van Moneyball - neemt je in een houdgreep en laat je tot de laatste moment niet meer met rust. De film gaat over een paar weken in première in Nederland.

--> Linkeballen

Zaaf in Het Linkerrijtje  op 28 jan om 15:55 | Reageer

Wat is nog leuker dan katten die net niet de overkant halen? Jawel, sporters die falen (de Spa F1 crash!). En de overtreffende trap is dan weer een peloton fietsers die achter elkaar op hun muil gaan. Lachen mag, want niemand raakte gewond bij deze stunts tijdens de strandrace in het Belgische De Panne (een wedstrijd die overigens gewonnen werd door de Nederlander Richard Jansen). Er komt geen eind aan de reeks Belgische faalhazen. Hoppa!

--> Linkeballen

Zaaf in Video  op 9 dec om 11:52 | Reageer
De comeback van 2014 op sportgebied was misschien wel het werelduurrecord op de fiets. Puur op menskracht een uur lang proberen contre le montre zoveel mogelijk meters weg te trappen. Jens Voigt zette de trend in die in 2015 een vervolg krijgt met een poging van onze mooiboy Thomas Dekker.

Het werelduurrecord kent een lange en mooie historie, alleen durfde niemand sinds 2005 de uitdaging aan te gaan. De UCI had het record zo uitgekleed dat er weinig eer aan te behalen was. Daarom was de Tsjech (en notoir dopingzondaar) Ondrej Sosenka voor Voigt de laatste wielrenner met het prestigieuze record in handen. Hij pakte het af van Eddy Merckx, want de wielerbond had gemeend om alle record met gekke fietsen uit de boeken te vegen.

Want mede door de inspanningen van Francesco Moser (foto boven) en Graeme Obree was het werelduurrecord tot een wetenschap verworden. Sterker nog, dankzij Moser deed de (medische) wetenschap de intrede in de wielersport. De oude Moser, hij was eigenlijk over de houdbaarheidsdatum heen als coureur, huurde Michele Ferrari in als begeleider. De Italiaanse dottore was daarna verantwoordelijk voor de vele Italiaanse successen op de weg: wellicht is hij zelfs wel de uitvinder van epo als doping.

Het verhaal van Obree is zo indrukwekkend dat het in 2006 zelfs verfilmd werd. De vliegende Schot maakte zijn eigen fiets en verzon een nieuwe positie: in plaats van te liggen, knuffelde hij het stuur liever. De UCI verbood het echter om onduidelijke redenen. Bovendien had Obree het privé ook niet makkelijk: hij was manisch depressief en pleegde twee mislukte zelfmoordpogingen.

Sinds dit jaar mogen de heren coureurs het record weer aanvallen op een gewone tijdritfiets. Jens Voigt had weinig moeite om het record van Sosenka uit de boeken te rijden. Hij werd echter niet lang daarna verslagen door de Oostenrijker Matthias Brändle: een vrij onbekende prof van IAM Cycling.

Thomas Dekker gaat in maart 2015 waarschijnlijk in Mexico ook een gooi doen naar het werelduurrecord. De Noord-Hollander heeft nog geen ploeg voor volgend seizoen, maar wil zijn carrière zeker niet beëindigen zonder dezelfde bang als waarmee hij zijn entree in het peloton maakte: als supertalent trapte hij door de boter en won hij de ene na de andere grote wedstrijd. Het enige verschil met toen is dat hij nu alle wetenschappelijke hulp mag hebben, behalve die van collega's van meneer Ferrari. Maar zelf Thomas Dekker stoot zich niet twee keer aan dezelfde steen.

Het enige nadeel voor de Nederlander is dat in 2015 ook Bradley Wiggins en Fabian Cancellara plannen hebben om het record aan te vallen. Zie maar eens sneller te zijn dan die twee locomotieven.

--> Linkeballen

Zaaf in Nieuws  op 13 nov om 14:49 | Reageer
Voetbalshirts zijn traditioneel, met een enkele uitzondering voor het uitshirt. Wielershirts worden gemaakt door de ontwerpafdeling van de hoofdsponsor, als ze die al hebben. Gek is dan nog niet gek genoeg in het internationale wielerpeloton. Een schreeuw valt immers zelfs een dove op. Maar het kan soms ook uiterst smaakvol. Linkeballens wielerspecialist Zaaf raakt er niet over uitgepraat. Hij verzamelt koerstruien. Daarom op zeer onregelmatige tijden een kijkje in de kast van Zaaf. Met vandaag: Fiat, een van de laatste ploegen van De Kanibaal Eddy Merckx.

Het geluk van een verzamelaar is wanneer je een zeldzaam object vindt voor een heel zacht prijsje. Het shirt van de Fiat-ploeg hing in een Amsterdams winkeltje van tweedehands hipsterspullen. Het meisje achter de kassa had echter niet door dat wollen wielershirts uit de jaren 70 een stuk meer waard zijn dan 11,50 euro, maar moet je daarover gaan klagen?

Met het merino in je handen komen de dromen vanzelf. Is het shirt misschien gedragen door d'n Eddy himself? In de kraag en op de mouwen is tenslotte de regenboog gebreid. Of hadden ze in die tijd ook al speciale supportersshirts voor wielertoeristen? Of was dit tricot dan van Patrick Sercu, drie keer wereldkampioen op de baan en de vaste koppelmaat van Merckx tijdens de zesdaagsen? We zullen het nooit weten, maar dromen mag.

Eddy Merckx was in 1977 bezig met zijn afscheidstournee. Met Fiat deed hij nog wel mee aan de Tour de France, maar De Kannibaal was uitgegeten. Hij kwam niet verder dan de zesde plaats. Wel won hij de Ronde van de Middellandse Zee, ritjes in de Ronde van Zwitserland en Parijs-Nice en vijf zesdaagsen aan de zijde van Sercu. Op 18 mei 1978 zette Merckx als renner van de C&A-ploeg (ook een mooi shirt!) een punt achter zijn lange carrière en leeft zijn erfgoed voort op het bourgondisch lichaam van een hobbycoureur.

--> Linkeballen

Zaaf in Uit de kast van Zaaf  op 31 okt om 10:42 | Reageer

Jules Bianchi zal hopelijk ooit weer zelfstandig kunnen functioneren, want de toestand van de Franse formule 1-coureur is na zijn ongeluk op zondag 5 oktober in Japan nog steeds kritiek. Bianchi kreeg zo'n harde klap tegen zijn hoofd nadat hij tegen een kraanwagen gleed, dat hij waarschijnlijk voor de rest van zijn leven in een wagentje zit. En niet eentje met F1 ervoor. Het ongeluk had makkelijk voorkomen kunnen worden, door bijvoorbeeld altijd een safety car op de baan te sturen als er een andere auto van de baan moet worden gehaald.

Maar een dakje zou een F1-bolide ook niet misstaan, zoals het Red Bull F1 prototype hierboven bewijst. Is cabriorijden niet meer iets voor oude mannen met een erectieprobleem? En waar Jules Bianchi het hopelijk nog kan navertellen, eindigde het leven van collega Tom Pryce minder gelukkig. De F1-coureur kwam op 5 maart 1977 op een gruwelijke manier om het leven tijdens de Grand Prix van Zuid-Afrika.

De Engelsman Tom Pryce was een talentvol racer, al reed hij nooit voor een groot team. Op Kyalami in Zuid-Afrika reed hij zorgeloos zijn rondjes toen hij tijdens de 21e omloop de jonge baancommissaris Frederik Jansen Van Vuuren op zijn weg tegen kwam. De marshall was de baan overgestoken om een brandje te blussen. Door de klap (let op vrij lelijke beelden) kwam Jansen Van Vuuren direct om het leven. Jacques Laffite reed achter Pryce en tijdens het inhalen haakte de bolide van de Engelsman in de wielen van zijn Franse collega. Laffite stapte boos op Pryce af, maar toen hij naast de auto stond zag hij tot zijn afschuw alleen nog een romp in de wagen zitten. De brandblusser van Jansen Van Vuuren had het hoofd Pryce met zo'n snelheid geraakt dat zijn hoofd tientallen meters was weggeslingerd. Dat ongeval is nu 37 jaar gelden, misschien wordt het eens tijd voor verandering.

--> Linkeballen

Zaaf in Nieuws  op 10 okt om 15:56 | Reageer
Pagina 1 van 32Eerste   Vorige   [1]  2  3  4  5  6  7  8  9  10  Volgende   Laatste   
Copyright 2010 door Linkeballen
  -  Inloggen