Huisdichter van Linkeballen, Nonno Panini brengt in de rubriek 'Voetbalplaatjespoëzie' onregelmatig een ode aan een Paniniplaatje uit het verleden. Na eerdere virtuoze gedichten over onder meer René van Rijswijk, Ulrich van Gobbel, Gheorghe Popescu, Arnold Scholten, Ronald Hamming en Clarence Seedorf heeft hij vandaag een gedicht gemaakt over Phillip Cocu.
 
Phillip Cocu (Eindhoven, 1970) debuteert in 1988 in de eerste divisie bij AZ en verdient twee jaar laten een transfer naar Vitesse waar hij vijf seizoenen speelt. Cocu was een middenvelder, maar stond in zijn loopbaan ook wel eens linksback of in de spits. In 1995 vertrekt Cocu naar PSV, waarna hij ook een vaste waarde wordt in het Nederlands elftal. Cocu speelt 101 interlands voor Oranje en is actief op het EK 1996, 2000 en 2004 en op het WK 1998 en 2006. Na het WK vertrekt Cocu transfervrij naar Barcelona, waar hij meer landgenoten tegenkomt dan Spanjaarden. Na zes seizoenen in Spanje maakt hij de cirkel rond bij PSV, waar hij in het seizoen 2007 kampioen wordt door de beslissende goal van de competitie te scoren. Na PSV gaat Cocu nog voor zijn laatste sportieve uitdaging naar Al-Jazira in de Verenigde Arabische Emiraten. Cocu wordt na zijn loopbaan trainer en assisteerde Bert van Marwijk bij Oranje op het WK 2010. Cocu wordt volgend seizoen hoofdtrainer van PSV.

Linkebal nu verder voor het gedicht 'Petanque'.

--> Linkeballen

Huisdichter van Linkeballen, Nonno Panini brengt in de rubriek 'Voetbalplaatjespoëzie' onregelmatig een ode aan een Paniniplaatje uit het verleden. Na eerdere virtuoze gedichten over onder meer John van Loen, Eric Gerets en Purrel Fränkel zond hij ons vandaag een gedicht toe over Edgar Davids.

Edgar Davids (Paramaribo, 1973) speelde voor Ajax, AC Milan, Juventus, FC Barcelona, Internazionale, Tottenham Hotspur, Crystal Palace en FC Barnet.  Met de Amsterdammers won hij in 1995 de Champions League.  Bij Oranje was hij ook succesvol, in 1998 haalde hij met het Nederlands elftal de halve finale van het WK. Twee jaar eerder was hij nog in opspraak geraakt toen Edje door Guus Hiddink uit de selectie werd gezet tijdens het EK. Daarna had Davids ook nog commentaar. Iets met spelers, de bondscoach, hoofden en konten. De Amsterdammer keerde nog twee keer terug in de Arena. Eerst als speler en later als lid van de Raad van Commissarissen. Beide keren was hij niet succesvol. Als bestuurder beschuldigde hij Johan Cruijff van racisme. Afgelopen seizoen was hij coach van FC Barnet in de vierde divisie in Engeland. Het kleine cluppie degradeerde onder Davids' leiding naar de amateurs.

Linkebal verder voor het gedicht Edje Kadetje.

--> Linkeballen

Huisdichter van Linkeballen, Nonno Panini brengt in de rubriek 'Voetbalplaatjespoëzie' onregelmatig een ode aan een Paniniplaatje uit het verleden. Na eerdere virtuoze gedichten over onder meer René van Rijswijk, Ulrich van Gobbel, Gheorghe Popescu, Arnold Scholten, Ronald Hamming en Clarence Seedorf heeft hij vandaag een gedicht gemaakt over Winston Bogarde.

Winston Bogarde (Rotterdam, 1970) speelde als linkeraanvaller bij SVV en Excelsior voor hij in 1992 zijn eredivisiedebuut maakt voor Sparta. Louis van Gaal haalt Bogarde in 1994 naar Ajax waar hij wordt omgeschoold tot linksback. Na een moeizame start bij Ajax wint hij alle bekers die er te winnen zijn en maakt hij ook zijn debuut voor Oranje. Hij is een vaste waarde op het desastreuze EK ‘96.

In zijn laatste seizoen bij Ajax raakt Bogarde in conflict met Van Gaal, nadat hij onder meer een basisplaats eiste in de Champions Leaguewedstrijd tegen Atletico Madrid en weigerde op de bank te zitten. Net als Michael Reiziger, Patrick Kluivert en Edgar Davids vertrekt Bogarde in 1997 naar AC Milan waar hij al snel in onmin raakt met Fabio Capello en slechts drie keer in actie komt. Bij Barcelona wordt hij het seizoen daarop een van de vele Nederlanders onder Van Gaal. De verdediger speelt drie jaar in Spanje, maar breekt vlak voor de halve finale op het WK in Frankrijk zijn been.

In 2000 kiest hij voor Chelsea, waarschijnlijk na een tip van Piet de Visser. In het eerste seizoen speelt hij nog 9 wedstrijden, waarna hij een financieel conflict krijgt met Chelsea, dat van hem af wil, maar Bogarde eist zijn salaris van €50.000 per week op. In de drie seizoenen daarop speelt hij nooit meer voor de Blues, moet meetrainen bij de jeugd, maar strijkt wel miljoenen op. Na zijn loopbaan maakte Bogarde zijn geld op, haalde hij zijn trainerspapieren, maar wacht hij nog op een club. Het boek ‘deze neger buigt voor niemand’ van Marcel Rözer staat op de boekenlijst voor elke beginnende voetballer, naast de biografie van Freddy Heineken.

Lees nu het gedicht: Het Kapitaal

--> Linkeballen

Huisdichter van Linkeballen, Nonno Panini brengt in de rubriek 'Voetbalplaatjespoëzie' onregelmatig een ode aan een Paniniplaatje uit het verleden. Nonno hoopt voor de kerst zijn eerste Linkeballen-bundel te presenteren. Na eerdere virtuoze gedichten over onder meer Arnold Scholten, Ronald Hamming en Clarence Seedorf heeft hij vandaag een gedicht gemaakt over Foeke Booy.

Foeke Booy (Leeuwarden, 1962) maakte in 1980 zijn debuut voor Cambuur Leeuwarden. De aanvaller belandde na vier jaar in Friesland voor kortere periodes bij De Graafschap, PEC Zwolle en FC Groningen. In 1988 verhuist Booy naar België. Hij gaat spelen voor KV Kortrijk en wordt vervolgens gekocht door Club Brugge waar Booy succesvol is en in zijn eerste jaar kampioen wordt. Met Club Brugge wordt hij ook in 1992 kampioen. In vier jaar scoort hij 49 keer. Na een jaar AA Gent keert hij terug naar Nederland voor nog twee jaar bij FC Utrecht, maar een knieblessure dwingt hem te stoppen. Bij Utrecht begint hij ook zijn trainerscarrière, die hem verder bij Al-Nassr in Saoedi-Arabië en Sparta brengt. Nadat Foeke Booy ontslagen werd als technisch directeur bij FC Utrecht, keerde hij vorig jaar terug naar België om trainer te worden van Cercle Brugge. Daar werd hij dinsdag ontslagen.

Linkebal nu verder voor het gedicht: Toverpot

--> Linkeballen

Huisdichter van Linkeballen, Nonno Panini brengt in de rubriek 'Voetbalplaatjespoëzie'  onregelmatig een ode aan een Paniniplaatje uit het verleden. Na eerdere virtuoze gedichten over andere internationals als Trifon Ivanov, Franco Baresi, Paul Gascoigne, Claudio Caniggia en Rudi Völler dichtte hij vandaag in verband met Nederland - Roemenië voor komende dinsdag over Gheorghe Popescu.

Gheorghe 'Giga' Popescu (Calafat, 1967) is een van de beste voetballers die Roemenië heeft gekend. De verdediger belandde in 1990 via Universitatea Craiova bij PSV. In Eindhoven speelde hij vier seizoenen en werd hij twee keer kampioen. Na een minder geslaagde periode bij Tottenham Hotspur vertrok de Roemeen in 1994 naar Barcelona, waar hij onder trainer Johan Cruijff opbloeit en in 1997 de Europacup II wint. De verdediger speelt verder nog voor Galatasary waar hij de UEFA-cup mee wint door de beslissende penalty tegen Arsenal te benutten. Popescu, bijgenaamd ‘Baciul (de meester)’ bouwt af bij Lecce, Dinamo Boekarest en Hannover ’96. Popescu kwam 115 keer uit voor het Roemeense elftal en speelde op drie WK’s (kwartfinale 1994) en twee EK’s. Op dit moment is Popescu zaakwaarnemer. Vorig jaar werd hij veroordeeld tot drie jaar voorwaardelijke celstraf wegens belastingfraude bij spelerstransfers.

Linkebal nu verder voor het gedicht: Traveler's Cheque

--> Linkeballen

Huisdichter van Linkeballen, Nonno Panini brengt in de rubriek 'Voetbalplaatjespoëzie' onregelmatig een ode aan een Paniniplaatje uit het verleden. Nonno hoopt binnenkort  zijn eerste Linkeballen-bundel te presenteren. Na eerdere virtuoze gedichten over onder meer Romario, John van Loen, Ruud Heus en Ulrich van Gobbel, heeft hij vandaag een gedicht geschreven over Glaucio. 

Glaucio de Jesus Carvalho (São Paolo, 11 november 1975) is een veelgenoemde naam in het befaamde kroegspelletje 'Noem de grootste miskopen van Feyenoord'. Meestal valt hij ergens tussen Tati Montoya en Geoffrey Claeys in. Hij kwam als 18-jarig broekie naar Rotterdam en werd de Knuffelbraziliaan van trainer Wim van Hanegem genoemd. Die bijnaam verwaterde al snel toen hij bij zijn competitiedebuut (na geschitterd te hebben in een oefenwedstrijd tegen RBC) inviel voor Arnold Scholten en na twintig minuten alweer met rood kon inrukken wegens een opzichtige en uit wraak geboren karatetrap tegen RKC'er Danny Muller (die overigens ook van het veld werd gestuurd). Glaucio voetbalde daarna nog slechts 10 keer in het eerste elftal van Feyenoord, waarin de aanvallende middenvelder drie keer scoorde. Hij won, als bankzitter, nog wel de KNVB Beker in 1995. Na diverse huurperiodes in Brazilië en bij Excelsior, dook hij nog op bij Rayo Vallecano en bij enkele Braziliaanse, Japanse en Koeweitse voetbalverenigingen. Met wisselend succes. In 2010 beëindigde hij zijn carrière bij Oeste FC in zijn geboorteplaats.

Linkebal verder voor het gedicht over Glaucio, genaamd 'Kiele kiele'.

--> Linkeballen

Huisdichter van Linkeballen, Nonno Panini brengt in de rubriek 'Voetbalplaatjespoëzie' onregelmatig een ode aan een Paniniplaatje uit het verleden. Na eerdere virtuoze gedichten over onder meer Roberto Lanckohr, Harris Huizingh, Jack de Gier, Ruud Heus, Clyde Wijnhard en Romanio Sion, heeft hij ons vandaag een gedicht toegestuurd over Harry Decheiver, die vandaag 43 jaar wordt.

Harry Decheiver (Deventer, 1970) was een beruchte goaltjesdief die tussen 1986 en 1996 zijn goals maakte voor Go Ahead Eagles, Heerenveen en RKC. In 1996 verruilde hij Go Ahead voor SC Freiburg, waarna hij via een tussenjaar bij FC Utrecht bij Borussia Dortmund belandt, die 5 miljoen gulden betaalde voor de spits. Voor Dortmund speelde hij slechts acht wedstrijden, maar won hij in 1997 wel als invaller de wereldbeker voor clubteams. Decheiver schaart zich daarbij onder de tien Nederlandse voetballers die de wereldbeker in buitenlandse dienst wonnen. Nadat hij zijn carrière door blessures vroegtijdig moest beëindigen, startte hij een videotheek. Op dit moment heeft hij als accountmanager zijn baard afgeschoren en is hij hoofdtrainer bij de amateurs van SV Colmschate ’33.

Lees nu het gedicht: pepermuntjes

--> Linkeballen

Huisdichter van Linkeballen, Nonno Panini brengt in de rubriek 'Voetbalplaatjespoëzie' onregelmatig een ode aan een Paniniplaatje uit het verleden. Nonno hoopt voor de kerst  zijn eerste Linkeballen-bundel te presenteren, maar dit gaat hem waarschijnlijk niet lukken. Na eerdere virtuoze gedichten over onder meer Roberto Lanckohr, Harris Huizingh, Jack de Gier, Ruud Heus, Clyde Wijnhard, Johnny Bosman en Romanio Sion, heeft hij ons vandaag een gedicht toegestuurd ter nagedachtenis aan Theo Bos.

Theo Bos (1965-2013) speelde zijn hele carrière voor Vitesse. De geboren Nijmegenaar speelde liefst vijftien seizoenen voor de Arnhemse club. Bos maakte zijn debuut in 1983 in de eerste divisie tegen FC Wageningen. 369 wedstrijden en negen goals later speelde hij tegen NAC Breda zijn laatste wedstrijd. Onder trainer Bert Jacobs was Bos in 1989 naar de eredivisie gepromoveerd en zo maakte de verdediger de eerste Europese successen mee van Vitesse.

Bos ging na zijn loopbaan als jeugdtrainer aan de slag bij zijn Arnhemse club. Onder Ronald Koeman, Mike Snoei en Edward Sturing was hij assistent-trainer. Maar Bos wilde op eigen benen staan en werd in 2005 trainer van FC Den Bosch. Zijn prestaties waren daar zo goed, dat hij in januari 2009 werd gevraagd om trainer van Vitesse te worden. Bos kon de belofte echter niet waar maken en werd in oktober 2010 weer ontslagen. Vervolgens dook hij op bij Polona Warschau, maar na twee maanden kwam dat avontuur ten einde. Zijn laatste club was FC Dordrecht. Op 7 januari 2012 werd alvleesklierkanker bij hem geconstateerd en stopte hij noodgedwongen met zijn werkzaamheden. Ruim een jaar later overleed hij aan de gevolgen van die ziekte.

Lees nu het gedicht: Baas

--> Linkeballen

Huisdichter van Linkeballen, Nonno Panini brengt in de rubriek 'Voetbalplaatjespoëzie' onregelmatig een ode aan een Paniniplaatje uit het verleden. Na eerdere virtuoze gedichten over onder meer Roberto Lanckohr, Harris Huizingh, Jack de Gier, Ruud Heus, Clyde Wijnhard en Romanio Sion, heeft hij ons vandaag een gedicht toegestuurd over Robert Roest.

Robert Roest (Soest, 1969) maakte op zijn negentiende verjaardag zijn debuut voor FC Utrecht in een thuiswedstrijd tegen Ajax (1-1). Roest speelde zes seizoenen in de Domstad, vertrok naar SK Beveren, maar keerde een jaar later terug in Nederland bij Fortuna Sittard, waar hij Ronald Hamming, Mark van Bommel en Bert van Marwijk tegen kwam en de bekerfinale in 1999 haalde. Na zes seizoenen in Limburg maakte Roest de cirkel rond door weer voor FC Utrecht te spelen en de beker te winnen. De verdediger speelde de laatste jaren nog voor AGOVV. Op dit moment is Robert Roest werkzaam in de jeugdopleiding van FC Utrecht en heeft hij een consultancybureau in de financiële dienstverlening. Daarnaast is Robert Roest een begenadigd trompettist.

Lees nu het gedicht: Schuiftrompet.

--> Linkeballen

Huisdichter van Linkeballen, Nonno Panini brengt in de rubriek 'Voetbalplaatjespoëzie'  onregelmatig een ode aan een Paniniplaatje uit het verleden. Na eerdere virtuoze gedichten over andere internationals als Trifon Ivanov, Franco Baresi, Paul Gascoigne, Claudio Caniggia en Rudi Völler dichtte hij vandaag in verband met Valentijnsdag over Guillermo Amor.

Guillermo Amor (Benidorm, Spanje 1967) werd op zijn elfde gescout door  FC Barcelona. Amor leek niet door te breken in het eerste en was op weg naar Real Valladolid. Johan Cruijff stak er echter spreekwoordelijk een stokje voor. Hij zag wel wat in de middenvelder met de liefdevolle achternaam. Onder Cruijff won Amor met het Dreamteam ongeveer alles wat er te winnen valt: de Europa Cup 1, de Europa Cup 2, de Europese Supercup, vijf keer het landskampioenschap en 3 keer de Copa del Rey. In 1998 moest Amor van Louis van Gaal vertrekken. Hij tekende voor Fiorentina. Daarna kwam hij nog uit voor Villarreal en het Schotse Livingstone.  Amor speelde 37 wedstrijd voor het Spaanse nationale elftal in de tijd dat het land nog geen enkele prijs won. Hij scoorde vier keer.

Lees nu het gedicht: De Liefde

--> Linkeballen