Deze week slaan de acht beste tennisvrouwen van 2010 een balletje op het officieuze WK Tennis in Doha, Qatar. Prijzenpot: 4,5 miljoen. Ter vergelijking, Wimbledon kent een totaal van 2 miljoen prijzengeld. Dat terwijl de hele wereld naar Wimbledon kijkt, en geen hond geïnteresseerd is in het traditieloze fluttoernooi van Doha. Tenzij je hond Eurosport heet. Het is de zoveelste poging van oliestaatjes als Qatar om op een poenerige, kunstmatige manier een topevenement naar de zandbak te halen. Binnen de korste keren werd een F1-circuit, een frisgroene golfbaan, wielerronde en de grootste indoorskibaan ter wereld uit de grond gestampt. In de bloedhitte van de woestijn staat een hal waarvan de temperatuur onder het vriespunt wordt gehouden. Sjeik Boedh El Bakh ligt niet wakker van een hoge energierekening, terwijl wij ons romantische diner in duigen zien vallen door dat felle rotlicht van die vervelende spaarlampen.
In ruil voor hun investeringen in de hypermoderne complexen en de komst van vakantievierende wereldtoppers, krijgen de sjeiks de illusie dat ze mee kunnen doen met Europa en Amerika. Dat de hele wereld zich zit te verkneukelen om hun evenementje. Mis. Het gaat om traditie, waarde theedoeken! De status van topevenement moet je verdienen. Of toch kopen? Want de volgende poging om de sportwereld naar de woestijn te halen, is alweer begonnen. Qatar wil het WK Voetbal van 2022 binnenhalen. Stadions bouwen met constructies die ze bij Domino D-Day nog niet aandurven. Waar het altijd 22 graden is. Ook in augustus. Met Zinedine Zidane en Ronald de Boer als goed gesubsidieerde ambassadeurs. Zal het ze dan eindelijk lukken?