Het is 'm dan toch gelukt. Stelletje dommies die we toch zijn. We zijn er allemaal ingetrapt, die
onderhandelingsspelletjes. Ja, het komt rond. Nee, het komt niet rond. Onderhandelen in een sneu wegrestaurant aan de A12, boze clubs. Ze zouden er nooit uitkomen. En uiteindelijk is het
(her)toch rond. Zo rond als de schedel van Albert Ferrer. John van den Brom verruilt het groengeel van ADO voor het geelzwart van Vitesse. De
zaalvoetbalclub waar hij elf seizoenen speelde.
Van den Brom is weer een
verliefde puber, zo laat hij optekenen. Daar waren we al bang voor. Want hoe gaat dat vaak met verliefde pubers? Als die hun oude
zomervlam twintig jaar later terugzien, is het toch even slikken. Die blonde, blozende deerne in dat nietsverhullende zomerjurkje is ook gewoon ouder geworden. Draagt Crocs, heeft dikke enkels vol met vocht en krijgt 'de hots' van
Jeroen van der Boom. Heb je daar nu je eigen vrouw voor verlaten? Spijt. Als haren op het hoofd.
Wij hopen dat John zich realiseert dat het Vitesse van de jaren '80/90 niet het Vitesse van 2011 is. Dat hij niet wanhopig op zoek is naar het Vitesse van Nieuw Monnikenhuizen. Van Bart Latuheru,
Hans van Arum, Carlos van Wanrooij, Roberto Straal en René Eijer. Van Uhlsport, Youssouff Hersi in een veel te groot shirt en die wedstrijd tegen
Internazionale.
Het Vitesse van nu is er één van een eigenaar die Karel Aalbers doet verbleken. Van een organisatiestructuur waar ze in het Midden-Oosten een paar weken voor op een
plein zouden gaan staan gillen. Van wazige talenten die willekeurig naar binnen en buiten lopen. Okee, het Vitesse van nu loopt dan wel niet op Crocs en is heerlijk strakgetrokken door de
plastisch chirurg, maar laten we het zo zeggen: als wij onze moeders een facelift cadeau zouden doen, lieten we dat door Haagse artsen doen.
Dat John naar Arnhem verkast, is te begrijpen. Kijk eens hoe hij zich thuisvoelt in dat geelzwart. Verliefdheid is niet te stuiten. Wij hopen maar dat hij die verliefde puber blijft.
--> Linkeballen