In 1993 kregen de sterke Spaanse tennissers op hun eigen gemalen
baksteen klop van het Nederlandse Davis Cup team. De winst op Spanje ging de
boeken in als
het mirakel van Vall d' Hebron. Een mirakel omdat Nederland
uit geslagen positie nog won. Paul Haarhuis werkte twee matchpoints weg
tegen Carlos Costa en sleepte er een beslissende partij uit. Legendarisch was vervolgens
de winst van Mark Koevermans op Sergi Bruguera, terwijl de Spanjaarden de
champagne al koud hadden gezet. Nederland had zijn naam gevestigd als
tennisnatie. De zege op het Olympische tenniscomplex van Barcelona was voor de
gouden generatie van Stanley Franker een bevestiging dat Nederland de Davis Cup
ooit kon winnen. Terwijl Spanje afdroop, liep de Koef met de Nederlandse vlag
om zijn schouders zijn rondjes over de gravelbaan.
De overwinning van Oranje in het
grauwe Kharkiv dit weekend kan
ook de geschiedenisboeken in als een wonder. Nou vooruit: het wonder van Kharkiv. Hoewel de omstandigheden niet vergelijkbaar waren, niet door die
ongezellige hal of dat de tegenstanders uit Oekraïne niet van het
Spaanse kaliber waren, ging Nederland wel door
het oog van de naald. Robin Haase stond
in de beslissende partij 2-0 in sets achter. Maar de Haagse krullenbol liet zien
waarom hij een beetje Duits bloed in zich heeft en gaf niet op voor die Oekraïner
met ballenjongen en al in de bus zat. Haase won uit verslagen positie. Zoals dat hoort in Davis Cup.
In juli mogen
Haase en co spelen in en tegen Zuid-Afrika,
dat ook geen onmogelijke horde hoeft te zijn. Wint Oranje die ontmoeting, dan
mogen ze voor een play-off plek gaan tennissen tegen een van de tennislanden die er
toe doen. Net als vroeger. In de tijd van Mark Koevermans en Paul Haarhuis. Het nieuwe Davis cup team heeft in Kharkiv een belangrijke drempel genomen.
Het geloof dat zij kunnen stunten is gegroeid. De lange weg naar de wereldgroep is ingezet. Met plezier zoeken we nu al een paar
andere synoniemen voor mirakel op.
--> Linkeballen