Thomas Muster (43) maakt volgende week zijn rentree op een ATP-Toernooi. Hij heeft een wildcard gekregen voor het toernooi van Wenen. Hoewel de oud-nummer 1 van de wereld het zelf liever niet heeft over een come-back: "Ik heb immers nooit verklaard dat ik stopte. Na Roland-Garros van 1999 heb ik gezegd dat ik op vakantie ging...". Thomas Muster op vakantie. Kun je het je voorstellen? Als Thomas Muster op vakantie gaat, kijkt hij eerst of de recreatiecommissie van de Franse camping wel een survivalprogramma aanbiedt. Keihard trainen, lange tenniswedstrijden op stoffige gravelbanen, uren glijden van links naar rechts, net zolang tot die witte badstofsokken oranje waren: dat was voor Muster vakantie. Je kon hem niet gelukkiger maken. Met die kenmerkende schreeuw (whoeha) was Muster de koning van het gravel, de Nadal van de jaren ‘90. De Oostenrijkse vechtmachine was in 1995 op zijn best. Tussen februari en juni won hij 40 gravelpartijen op een rij. Inclusief  Roland Garros. Stoppen, het heeft nooit in zijn Oostenrijkse woordenboek gestaan. Het onderstaande filmpje is illustratief. Nadat een dronken taxichauffeur hem in 1989, kort voor de finale van Key Biscane aanreed, scheurde hij zijn ligamenten in zijn linkerknie. Zes maanden moest Muster werken aan zijn herstel. Het Oostenrijkse monster ging niet bij de pakken neer zitten. Of eigenlijk wel een beetje. Liggend op een houten tuinbank, die speciaal voor hem was gemaakt, kon Muster gewoon verder gaan met trainen. Of eigenlijk, vakantie vieren. Been in het gips, half liggend op die witte bank en dan knallen maar met die linkshandige forehand. Whoe! Whoe! Met die heerlijke kreun van een beest. Die come-back wordt uiteraard geen succes, Zijn rentree op challengertoernooien eerder dit jaar was al een ramp: hij won nog maar één wedstrijd en staat nu 982e op de wereldranglijst. Maakt het uit? Nee, gun die man zijn vakantie.

--> Linkeballen

Volgend jaar hoeven wielerliefhebbers niet te vrezen voor een saaie Tour de France. Androni Giocattoli – Serramenti PVC Diquigiovanni wordt als het goed is uitgenodigd voor het drieweekse fietsfestijn. Hoera! Androni Giocattoli – Serramenti PVC Diquigiovanni, we kunnen het niet vaak genoeg zeggen, heeft niet alleen de mooiste teamnaam van het peloton, maar ook een van de mooiste shirtjes. Stijlvol wit volgekalkt met merknamen. En het zijn ook zulke prachtige onzinnige sponsoren, zoals altijd in het Italiaanse wielrennen. Lijmfabrieken (Fassa Bortolo), plastic producenten (Mapei) en bedrijven die iets met keramiek (Ceramica Flaminia) doen vallen over heen om een wielerploeg te beginnen. Androni maakt ook plastic. Net als Diquigiovanni. Welke wielerfan denkt er nu: laat ik eens een lading PVC gaan kopen bij het zien van die namen op het shirtje? Maar ons maakt het niet uit. Androni Giocattoli – Serramenti PVC Diquigiovanni rijdt altijd aanvallend. Soms met oude Italiaanse bazen die opeens heel hard kunnen rijden, of met jonge klimmertjes uit Venezuela of Colombia. In ieder geval geen flauwe Fransman in de bolletjestrui. Dat wordt weer genieten!

--> Linkeballen

Wayne Rooney wil weg bij Manchester United. Het is ‘Zeur’Alex Ferguson weer gelukt. Zijn beste speler laten vertrekken. Meestal met een drogreden. De bonkige spits met het vierkante hoofd zou het aan de stok hebben met zijn overdreven kauwgometende Schotse trainer. De oefenmeester zou niet goed zijn omgegaan met de privésores van zijn vedette. Vooropgesteld, wat de look-a-like van Shrek heeft gedaan is natuurlijk niet koosjer, maar hij blijft de beste speler van United. Sir Alex heeft er een handje van om zijn vedettes weg te sturen om elk wissewasje.

--> Linkeballen

"Goedenavond dames en heren, we schakelen nu over naar Frankrijk. Auxerre-Ajax, kwartfinale van de UEFA Cup. Eddie Poelman, er gebeurt geloof ik van alles daar hé?"

"Jazeker Jack. Dames en heren als u later inschakelt, u kijkt naar de kwartfinale van de UEFA Cup en Ajax heeft het moeilijk in Auxerre, maar de stand is hier 2-2 na 80 minuten spelen. Stefan Petterson zette na drie minuten de Amsterdammers al op voorsprong. Wim Jonk trapte een vrije bal bij de tweede paal en de Zweed tikte, weliswaar met een gelukje, de bal binnen. De Fransen kwamen echter sterk terug en het was juist oud-Ajacied Frank Verlaat die de gelijkmaker produceerde. Een corner werd met het hoofd verlengd en met een halve volley scoorde Verlaat het doelpunt. Keeper Menzo zag er hier niet goed uit.

Vlak voor rust kwamen de bij vlagen sterk spelende Fransen op voorsprong. Danny Blind beging een overtreding op zo’n twintig meter van het doel en de vrije trap die daarbij toebehoorde werd door Corentin Martins werkelijk op schitterende wijze binnengeschoten. Met een prachtige krul verdween de bal in de kruising achter een verbouwereerde Menzo. Maar dames en heren, Ajax kwam knap terug in de 67e minuut. Ajax’ goudhaantje Dennis Bergkamp speelde zich vrij en passte op Petterson. Maar hij liet de bal slim lopen op de inkomende Marciano Vink en de middenvelder schoot met links knap de 2-2 binnen.

Maar Ajax heeft het nog steeds knap lastig tegen het Auxerre van trainer Guy Roux. We zien nu een corner voor de Fransen. Vahirua neemt ‘m. Vahirua…en die slaat Menzo er zelf in! Ohoh! Troost van de scheidsrechter, maar dat mag niet baten. Een zeer getructe hoekschop van Pascal Vahirua. Maar Menzo zal hier de schuld voor op zich nemen. Hij kan er niet voldoende bij en slaat de bal in eigen doel. Na het eerste tegendoelpunt nu deze blunder, hij zal zich niet prettig voelen. Als tweede keeper staat ene Edwin van der Sar te trappelen om eens te keepen, dat schijnt wel een talentje te zijn in Amsterdam. En Auxerre wil meer. Martins, Laslandes…en Dutuel oooohhhneee 4-2….Daniel  Dutuel, in blessuretijd.  Dat het stadion, althans de mensen, zijn gaan staan dat hoef ik u niet te vertellen. De schade voor Ajax is nu aanzienlijk.  Want 3-2 was een mogelijk te repareren achterstand. 4-2 wordt heel lastig in Amsterdam. Het is afgelopen! Auxerre viert feest en Ajax druipt teleurgesteld af…”

--> Linkeballen

Okee. Natuurlijk is de Tour de grootste wielerwedstrijd van het jaar. Maar iedere rechtgeaarde liefhebber van heroïsch fietswerk zal het met Linkeballen eens zijn: de afgelopen jaren moest de Tour zijn meerdere erkennen in de Giro d'Italia. In Italië houden ze wel van een experimentje en is niets te gek. Onverharde wegen, blubberglijbanen en talloze aankomsten bergop. Als het aan de organisatie had gelegen, was de eerste etappe vorig jaar zelfs geëindigd in de  onregelmatig beklinkerde straatjes onder de Utrechtse Dom, in plaats van op een lange lap asfalt voor de Jaarbeurs. Voor de niet-kenners: de straat die onder de Dom doorloopt is zo smal, dat dwarsfluit spelen al een onmogelijke opgave is. Het leverde de Giro-kijker een hoop spektakel op, met spanning tot het eind.

Wat stelde de Tour daar de laatste jaren tegenover? Etappes nog vlakker dan de emoties van Jerney Kaagman, bergritten die eindigden in een afdaling van 20 kilometer en vooral een heleboel rekenwerk van de favorieten. Vaak was één welgemikte aanval voldoende om Parijs in het geel binnen te rijden. Gaap.
Maar de Tour slaat terug in 2011. Spanning. Sensatie. Gevaar. Vier aankomsten bergop. De terugkeer van Alpe d'Huez. Een finish bovenop de grillige Galibier. Een ploegentijdrit. En in etappe één al de terugkeer naar de spekgladde Passage du Gois. Een smalle overgang tussen eiland en vasteland, die twee keer per dag onder water staat. In de Tour van 1999 ging het halve peloton daar nog onderuit. Dat wordt extra pleisters inpakken voor de teamartsen. Maar dat maakt ons niet uit. De Tour is terug. En hoe!

--> Linkeballen

Vacansoleil is lekker bezig. De Nederlandse ploeg van manager Daan Luijkx, geholpen door centjes van een tentenbouwer op Franse familiecampings, wil zich flink versterken om aan grote koersen als de Tour mee te kunnen doen. Maar ze hebben net niet genoeg geld voor grote namen en geen zin om te wachten op de goede vorm bij Johnny Hoogerland. Dus werd eerst Riccardo Ricco aangetrokken. Fijne vent! Daarna was Ezequel Mosquera aan de beurt. Tweede in de laatste Vuelta op zijn oude dag. Voor een paar eurootjes binnengehaald. Incluis vieze plas, al blijft Ezequel natuurlijk ontkennen. Vacansoleil had nu zijn oog laten vallen op Rui Costa (Caisse d’ Epargne), de Portugees die iedereen nog kent van het gezellige knokpartijtje met Carlos Barredo tijdens de laatste Ronde van Frankrijk. Hij kan ook wel wat, want won een etappe in de Ronde van Zwitserland. Met een spulletje op, al ontkent Rui meteen. Costa werd, na nu blijkt, tijdens het Portugese kampioenschap betrap op methylhexanamine, iets wat de alertheid verhoogt en de vermoeidheid vermindert. Dopinggebruik komt nooit alleen. Want zijn broertje Mario, die rijdt bij een klein Portugees ploegje, had het op dezelfde dag ook in zijn bloed. Volgens de broers zat het in een vervuild voedingssupplement. Jaja. Vacansoleil kan weer op zoek naar een nieuwe topper.
Update: Vacansoleil in de mail. ,,Deze heer Costa is nooit in gesprek geweest met iemand van het Vacansoleil Pro Cycling Team.'' Bij deze.

--> Linkeballen

Betrapt worden is nooit leuk. Je baas die zomaar ineens achter je staat, terwijl jij uitgebreid Linkeballen zit te bekijken. De vergrotende trap daarvan is natuurlijk betrapt worden op doping. Drie weken het snot voor de ogen fietsen en dan keihard neergesabeld worden door een nerd in een laboratoriumjas. De overtreffende trap heet sinds juli van dit jaar LaShawn Merritt. De Afro-Amerikaanse atleet werd namelijk ook betrapt op doping. En heeft blijkbaar geen goede spamfilter op zijn e-mail zitten. Hij besloot het mailtje van 'Leticia Shantell' met onderwerp 'Add 2-4 inches to your small penis with ExtenZe, 100% safe' voor de verandering eens te openen. LaShawn - die tweemaal goud won op de Olympische Spelen van Peking - dacht dat hij wel wat extra lengte kon gebruiken, ging de penispillen genaamd 'ExtenZe' gebruiken en liep een jaar geleden tegen de lamp.

Beste LaShawn. Ten eerste, hoe dacht je ooit dat het gebruiken van penishormoon verborgen zou blijven voor de labnerds? Ten tweede, wat dacht je dat dit met je imago zou doen, zodra dit uit zou komen? Een zwarte atleet met een kleine pielemuis. Fraai. En ten derde, beste LaShawn, we weten toch allemaal dat zulke medicijnen niet werken? Nu ben je geschorst tot augustus 2011. Dan ben je een enorme lul. Heb je je doel toch bereikt.

Bekijk hier maar eens hoe echte mannen met dergelijke beschuldigingen omgaan.

--> Linkeballen

Erben Wennemars, wat is die man toch een doorzetter. De grootste mond van Dalfsen en omstreken was zijn baantje kwijt en had wat tijd over. Dus, dacht Erben, loop ik ff een marathon. Eerder dit jaar probeerde hij er al eentje te schaatsen. Was geen succes. Wennemars, toen nog profschaatser, ging al snel onderuit en moest de strijd staken. Overigens reed de Dalfsenaar toen al op grote achterstand. Zijn afscheid ging ook met een grote mond gepaard, maar zonder winst. Wennemars zou even meedoen met een kortebaanwedstrijdje in zijn dorp. Maar hij reed niet eens bij de eerste acht. Zondag liep hij tijdens de marathon twintig kilometer als haas in de kopgroep. Deed hij er even bij, zonder voorbereiding. Na dertig kilometer was-ie toch best wel moe en bij de veertig kilometer danste hij over straat. Wennemars liep de wedstrijd wel uit, niet eens in een hele slechte tijd, maar was niet meer in staan om naar de kleedkamer te lopen. Erben liet zich rijden...

--> Linkeballen

Meisje Krajicek houdt het dit seizoen maar voor gezien.  Alweer een blessure. Ondanks de 24-uur opvang van een fitnesscoach in de buurt, heeft ze de laatste tijd meer last van blessures dan ooit. Blessures of niet, het was alweer een verloren jaar voor het grootste tennistalent dat het Nederlandse damestennis ooit gekend heeft. De tranen schieten je in je ogen als de balans wordt opgemaakt van 2010. Met dank aan de website van Krajicek, het enige wat nu nog bij haar op WTA-niveau is. Misa begon in 2010 als nummer 128 van de wereld, en staat nu 135. Ja, dan mag je wel tevreden zijn. Soms is scorebordjournalistiek makkelijk, soms is het nodig om met harde cijfers de ogen te openen. Cijfers liegen namelijk niet.

Want wat heeft Misa er dit jaar van gebrouwen? Op het hoogste WTA-niveau (Krajicek won vier jaar geleden toch drie WTA-toernooien) is het schrikbarend: van de tien WTA- kwalificatietoernooien die ze dit jaar speelde, bereikte ze slechts twee keer het hoofdschema. Die twee keer dat dat lukte, in Miami en Birmingham, was de eerste ronde trouwens ook meteen het eindstation.  Op de Grand Slam toernooien, (Krajicek haalde in 2007 nog de kwartfinale op Wimbledon), werd ook geen enkele keer het hoofdtoernooi bereikt. Ook een niveautje lager, in de Jupiler League van het tennis, de zogenaamde ITF-toernooien, zijn de prestaties abominabel. De uitzondering is een toernooiwinst in Charlottesville, maar dat is nu ook niet meteen reden om de slingers op te hangen. Dat was een niet zo prestigieus ITF-50 toernooi. Om daar een indruk van te geven: ze won in de finale van de nummer 239 van de wereld. Daar zou ze vier jaar geleden met een houten racket nog van gewonnen hebben.

--> Linkeballen

Het optreden van Cirque du Soleil in Rotterdam was afgelopen weekend een groot succes. Muziektempel Ahoy was tot de nok toe uitverkocht. Er was speciale aandacht voor de Nederlandse werknemers van het Canadese acrobatengezelschap. Het publiek scandeerde verschillende keren 'Holland'. De vrouwen verschenen in speciale kledij in hun vaderland: een glimmend rood pakje met witte en blauwe accenten. Ze hadden ook extra hun best gedaan voor de spiegel: de make-up had ook de kleur van de nationale vlag. Er was in Rotterdam slechts een wanklank te horen. De grote ster van de show was afwezig door medische reden van persoonlijke aard.

--> Linkeballen